و نظامى ارتباط برقرار كرد. اطاعت را رمز انضباط و فرمانبرى قرار داد. نقشه‌هاى عالى، سازمان نمونه و فرماندهى ماهرانه را گسترش داد. تربيت سربازان را بر پايه‌هاى اخلاقى و علمى بنا نهاد و آنان را چنان پرورش داد كه مرگ را بيش از زندگى دوست بدارند. معيار گزينش فرماندهان نيز كفايت و كاردانى بود. آن حضرت هم فرمانده بود و هم رهبر. از مردم و سپاه خواست كه از ارائه هر چه در توان دارند دريغ نورزند؛ و از كوچك و بزرگ، ضعيف و قوى خواست كه در جنگ فداكارى كنند. آن حضرت به وحدت فرماندهى و هماهنگى در عقيده و توأم بودن اين دو فراخواند و بر رشد و تكامل اين نظريه اصرار ورزيد تا به بار نشست.