مخاطب پيامبر (ص) همه مردم بودند و همگان را به رشد و تعالى انسانى ترغيب مى‌كرد.
آن حضرت در وهله نخست، دعوت را از نزديكانش آغاز كرد و پس از آن به ديگران پرداخت و سپس همه جهانيان را به اسلام دعوت فرمود. آن حضرت همه انسانها را گرامى مى‌داشت.
رفتارش با ياران و خويشاوندانش با احترام توأم بود و امورشان را اصلاح مى‌فرمود. روحيه اعتماد و آرامش مردم را تقويت و مهرورزى را در آنان نهادينه مى‌كرد. بر خردسالان ترحم ورزيد، پيران را اكرام فرمود و از انجام برخى از وظايف معاف كرد. فرمان داد تا از كشتن پيران در جنگ پرهيز شود. يتيمان را نوازش مى‌كرد و پناه مى‌داد. با تهيدستان و مسكينان نيك رفتار بود. به مسلمانان فرمود تا به بردگان نيكى كنند. نسبت به حيوانات مهربانى مى‌كرد و از آزار آنها نهى مى‌فرمود.
پيامبر خدا (ص) نه تنها نسبت به موجودات زنده بلكه نسبت به جمادات هم محبت داشت.
شمشيرش را ذوالفقار (دو دم)، زرهش را ذات الفضول (بافضيلت)، نيزه‌اش را مثوى (با منزلت) و كمانش را كتوم (صاف و و بى‌شكاف) و تركش خود را كافور نام نهاد.
از مهم‌ترين نشانه‌هاى كمال انسانيت رسول خدا (ص) توصيه‌هاى آن حضرت به گروهها و سريه‌هاى اعزامى بود كه مى‌فرمود كه با مردم با مهربانى و مدارا رفتار كنند و از شبيخون بپرهيزند. آن حضرت بيشتر دوست مى‌داشت كه به جاى كشتن مردان و دستگير ساختن زن و فرزندانشان، آنان را به پذيرش صلح وادارد.
سفارش آن حضرت به يارانش اين بود كه سالخوردگان، كودكان و زنان را نكشند و كشتگان را مُثله نكنند. آنان را از آرزوى رويارويى با دشمن نهى مى‌فرمود. در مقام عمل نيز هنگامى كه قريش به وى پناه آوردند، محاصره اقتصادى را از آنها برداشت و اجازه داد كه از يمامه گندم وارد كنند. همچنين پس از استيلا بر بنى‌تميم، اسيران، زنان و كودكانشان را آزاد ساخت.
رسول خدا (ص) داعى همه جهانيان به صلحى فراگير بود و از جنگ و خونريزى، مگر به حكم ضرورت، اجتناب مى‌ورزيد. عنوان نامه‌هايى كه براى پادشاهان مى‌نوشت سلام بود و اين واژه مبارك را سرآغاز ميان انسانها قرار داد.
رسول خدا (ص) به فرماندهى مفهوم بخشيد، آن را در چندين نبرد به كار بست و ضوابط لازم را براى فرماندهى و تقويت و آماده‌سازى نيروها وضع فرمود و ميان سازمانهاى سياسى‌