فصل اول: خصوصيات نظامى عرب پيش از اسلام‌ عربها در روزگار پيش از اسلام به شيوه‌اى متمايز از ديگران مى‌جنگيدند. اسلوب رزمى آنها در آن هنگام كرّ و فرّ بود و انگيزه‌هاى آنان از جنگ در امورى چون دفاع از بتها، انتقامجويى، دست يافتن به غنائم و تحكيم هيبت قبيله محدود مى‌شد. برترين سلاح جنگى آنان شمشير بود. پس از ظهور اسلام ابزار و ادوات نظامى دستخوش تحول گشت و به نيكوترين وجهى مورد استفاده قرار گرفت. اعتقاد توحيدى اسلام روحيه پيكارگران را تقويت و آنان را براى جهاد تشويق مى‌كرد. اما جنگجويان عرب به شجاعت، نيرومندى، وفادارى و پى بردن به مسير حركت دشمن موصوف بودند.
مهم‌ترين وسيله مورد استفاده آنان براى نقل و انتقال در جنگ، شتر بود، حيوانى كه با هواى صحرا سازگار است و تحمل كم‌آبى و باد آن را دارد. خصوصيات برجسته نظامى اعراب پيش از اسلام به قرار زير است:
١. اهداف جنگ‌ اصولًا جنگ با او آيين نبرد در عصر پيامبر (ص) ٤٩ ١١. جنگهاى داخلى شمالى ص : ٤٩ ضاع اقتصادى، اجتماعى و طبيعى محيط زيست قبايل مرتبط است و در سرزمين خشك، بيابانى و كم آب عربستان، مهم‌ترين هدفهاى جنگى در موارد زير خلاصه مى‌شد:
١. دستيابى به آب و چراگاه: گاه بر سر چاه آبى يا چشمه‌اى روان، جنگها برپا مى‌گرديد تا سرانجام يكى از طرفين نبرد با جنگ يا با صلح به آب دست بيابد. بويژه در اثناى قطع باران، بى‌آبى و خشكسالى جنگ شدت مى‌يافت و منازعه بالا مى‌گرفت. هنگامى كه زمين يك منطقه‌