٢. برترى زياد قدرت دشمن.
٣. عدم تحقّق غافلگيرى و پنهانى نبودن عمليات.
٤. كمك نكردن به مجروحان كه به علت جراحات وارده مردند.
نيروهاى سريه‌هايى كه براى نشر علم و فرهنگ اعزام شده بودند، به دليل بى احتياطى تا آخرين نفر به شهادت رسيدند و موفق به انجام رسالت خود نگشتند.
درصد خسارت جنگها نسبت به شمار نيروهاى سپاه به اين قرار بود: بدر ٥%، احد ١٠%، خندق ٠٠٢%، خيبر ١%، موته ٥/ ٠٢%، فتح ٠٠٢%، حنين ٠٠٣%، و طايف ٠٢%.
بالاترين درصد را سريه‌هاى جنگى تبليغى داشت كه تلفات آنها ١٠٠% بود و پس از آن جنگ احد قرار داشت و كمترين نسبت از آن غزوه فتح بود.
٣- ٣. دفن كشتگان‌ فرمان رسول خدا (ص) اين بود كه پيكر شهيدان را در ميدان نبرد به خاك بسپارند- همان كارى كه برخى از ارتشهاى امروزى مى‌كنند- و اجازه انتقال آنان را به مدينه نمى‌داد. برخى از خانواده‌ها اقدام به انتقال شهيدان خود به مدينه كردند، اما رسول خدا (ص) مانع شد و فرمان داد تا آنان را به احد بازگردانند و منادى آن حضرت فرياد زد: «كشتگان را به قتلگاهشان بازگردانيد».
علت اين كار آن بود كه انتقال جنازه از جايى به جاى ديگر خانواده‌ها را به زحمت مى‌انداخت و هزينه‌اى بر آنان تحميل مى‌كرد. علاوه بر آن، دگرگونيهاى جوّى باعث از هم پاشيدن جسد مى‌گرديد. وسايل نقليه هم كم بود. مهم‌تر از همه اينكه شمار زيادى از رزمندگان و عناصر تداركاتى بايد به كار انتقال جنازه‌ها به شهر مى‌پرداختند.
دفن رزمندگان در جايگاه شهادتشان در ميدان نبرد، نشانى براى راه‌جويان نسلهاى آينده، انگيزه‌اى براى اقتداى اين نسلها به شهيدان، و معناى بلندى از معانى شجاعت و جسارت خواهد بود.
رسول خدا (ص) شهيدان را بزرگ مى‌داشت و آنان را در جايگاههاى بلند عزت و مباهات دنيا و آخرت مى‌نشانيد و نزديكانشان را نيز به همين افتخار بشارت مى‌داد و خشنودشان مى‌فرمود.