در حالى كه اين نوع تأمين به وسايل نقليه سريع نياز داشت، چنين امكانى در اختيار سپاه اسلام نبود و به جاى وسايل نقليه، سربازان آموزش ديده براى حركت سريع، خود همه ملزوماتشان را همراه مى‌بردند.
١٧- ١. تداركات و پشتيبانى در جنگ دژها بسيار اتفاق مى‌افتاد كه دشمنان به دژها پناه مى‌بردند و آزوقه مورد نياز خود را براى مدتى طولانى انبار مى‌كردند. همچنين پايگاههاى تداركاتى را بر طبق مناطق دفاعى تقسيم مى‌كردند كه اغلب از سه منطقه تشكيل مى‌شد و در هر كدام نيازهاى ضرورى را ذخيره مى‌كردند. اما سپاه اسلام از درون دژها نمى‌جنگيد، بلكه دژها را به‌طور جبهه‌اى مورد هجوم قرار مى‌داد و براى مدتى طولانى محاصره مى‌كرد. در چنين شرايطى از امكانات موجود محلى يا غنائم استفاده مى‌كرد.
١٨- ١. دشواريهاى تداركات و پشتيبانى‌ سپاه اسلام براى تأمين تداركاتش دشواريهاى زيادى داشت، زيرا وسايل نقليه آنها اندك بود، به طورى كه چند رزمنده يك شتر داشتند كه به نوبت سوار شده، آب و توشه‌شان را با آن حمل مى‌كردند.
غذا ناكافى بود، و بسيار اتفاق مى‌افتاد كه سربازان بويژه در روزهاى پايانى جنگها احساس گرسنگى مى‌كردند و ناچار از گوشت شكار و برخى از گياهان و نباتات تغذيه مى‌نمودند.
همچنين كمى آب و كم‌ياب بودن آن موجب تشنگى سربازان بويژه در فصل گرما مى‌شد.
سپاهيان اسلام اسلحه و تجهيزات جنگى اندكى داشتند و به دليل نداشتن امكان خريد، دستيابى به آنها برايشان دشوار بود.
لباس رزمندگان براى رويارويى با دشمنان و اوضاع و احوال جوى صحرا متناسب نبود.
بسيارى از آنان برهنه و بدون زره با دشمن رو به رو مى‌شدند، چنان كه عده‌اى از آنها وسيله‌اى براى سوارى نداشتند.
اما در باره اوضاع بد جوى بايد گفت كه هواى صحرا گرم و خشك و پر از گرد و غبار بود كه بر توان رزمى تأثير مى‌گذاشت، زيرا سربازان در معرض تابش خورشيد قرار مى‌گرفتند و تجهيزاتشان پر از گرد و غبار مى‌شد.