تحميل مى‌كند. استفاده از اسلحه سنگين در آن روزگار، جز در غزوه طايف، براى سپاه اسلام ميسّر نشد.
براى محاصره، سلسله اقدامهايى صورت مى‌گرفت كه مهم‌ترينش اينها بودند:
١. قطع كامل راه كمك‌رسانى به دشمن پناه گرفته.
٢. دور ساختن نيروهاى مسلح از تيررس دشمن.
٣. فريب دادن نيروهاى محاصره شده با روشها و وسايل گوناگون براى خروج از دژ.
پيامبر خدا (ص) بنى قينقاع را مدت پانزده شب محاصره كرد تا سرانجام تسليم شدند. بنى نصير را نيز مدت پانزده روز به محاصره گرفت تا آنكه سر بر فرمانش نهادند. بنى قريظه را نيز به همين طريق نابود ساخت. همچنين با استفاده از همين روش، خيبريان را نخست به تسليم واداشت و سپس به سرزمين شام تبعيد فرمود. طايف را محاصره كرد، و [چون در اين كار سودى نيافت‌] از آن دست كشيد.
رسول خدا (ص)، همانند كارى كه ارتشهاى نوين مى‌كنند، در جنگ خيبر، سپاهيان اسلام را مأموريت داد كه از سوى شرق وارد عمل شوند. مأموريت مستقيم سپاه را تسلط بر دژهاى منطقه اول معين كرد كه سپاه اسلام اين كار را با موفقيت به پايان برد. پس از سقوط كامل اين منطقه، به هجوم به دژهاى منطقه دوم فرمان داد و بر آنها استيلا يافت. دژها يكى پس از ديگرى سقوط مى‌كردند تا آنكه مأموريت سپاه اسلام تكميل شد و پس از آن به دژهاى منطقه سوم دفاعى يعنى آخرين مرحله عمليات منتقل گرديد. سپاه اسلام ضربه اصلى خود را به منطقه اول دفاعى بويژه بر قلعه ناعم متمركز ساخت و از آنجا به بقيه دژها انتقال يافت.
پيامبر خدا (ص) پيش از هجوم جبهه‌اى به دژها، سيستم شناسايى و نگهبانى لازم را پياده كرد. جايگاه استقرار نيروهايش را در زمين منطقه رجيع برگزيد كه از آمدن غطفان براى كمك به خيبريان جلوگيرى كند. فرمانده كل با اين گزينش به سپاه اسلام موقعيت جنگى ممتازى بخشيد و موفق شد اين قبايل را از شركت در جنگ به نفع يهوديان خيبر باز دارد و دژها را به آسانى مورد هجوم قرار دهد، شهر را فتح كند و آزادى مانور را به دست آورد و دشمنانش را تجزيه كند. آن حضرت كار را از دژ ناعم آغاز كرد و پس از گشودن آن به ديگر دژها انتقال يافت و همينطور دژها را يكى پس از ديگرى جداگانه و پى در پى فتح كرد.