مى‌دهند. اين جماعت عموزادگان تُواند كه نه تو را مى‌زنند و نه مى‌كشند.» مسلم كه از شدّت سنگباران از پا در آمده بود و توان پيكار نداشت بى‌رمق به ديوار خانه تكيه داد.
محمّد نزديك شد و گفت: «تو در امانى.» مسلم گفت: «در امانم؟» گفت: «آرى!» ديگر افراد گروه نيز گفتند: «در امانى.» به جز عمرو بن عبيداللَّه بن عبّاس سلمى كه گفت: «در اين باب، نه شتر ماده‌اى دارم و نه شتر نرى!»- كنايه از اين كه من بى‌طرفم- مسلم گفت:
«اگر به من امان نمى‌داديد، دستم را در دستانتان نمى‌نهادم.» سپس دورش را گرفتند و شمشير را از دستش كشيدند. استرى آوردند و سوارش كردند. وقتى شمشير را از او گرفتند، گويا از جان خود نوميد گرديد. از اين رو اشك از ديدگانش روان شد و گفت:
«اين آغاز فريب است.» محمّد ابن اشعث گفت: «اميدوارم مشكلى برايت پيش نيايد.» گفت: «اين كه چيزى جز اميد نيست. پس امانتان كو؟ إِنَّالِلَّهِ وَ إنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ!» و گريست.
عمرو بن عبيداللَّه گفت: «هر كس چيزى مانند آنچه تو در طلبش بر آمده‌اى بطلبد، نمى‌گريد.» مسلم گفت: «به خدا سوگند! من براى خود نمى‌گريم و براى كشته‌شدن خودم سوگنامه نمى‌خوانم- هر چند لحظه‌اى نابودى خود را دوست نداشته‌ام- ولى براى كسانم كه سويم مى‌آيند و براى حسين عليه السلام و خاندانش مى‌گريم.» سپس رو به محمّد بن اشعث كرد و گفت: «بنده خدا! به نظرم از امان دادن عاجزى. آيا اين اميد هست كه بتوانى كسى را بفرستى تا پيام مرا به حسين عليه السلام برساند؟ زيرا يقين دارم كه هم اكنون با شتاب نزد شما مى‌آيد و يا اين كه خود و خاندانش راه خواهند افتاد؛ و سبب بى‌تابى من نيز همين است. كسى كه نزد حسين عليه السلام مى‌فرستى بايد از زبان من بگويد: ابن عقيل مرا نزد شما فرستاده است، در حالى كه او اسير دست مردم بود و به نظر نمى‌رسيد، كشتن او تا شب طول بكشد؛ و مى‌گويد با خاندانت برگرد. مبادا كوفيان تو را بفريبند؛ چون آن‌ها همان ياران پدرت هستند كه با مرگ يا با شهادت، آرزوى دورى از ايشان را داشت.
كوفيان به هر دوىِ ما دروغ گفته‌اند و رأى دروغگو شايسته اعتماد نيست.» «١» محمّد بن‌