خبر؟ گفتم: خبر نزد امير است. گفت: انَّا لِلَّه و انَّا الَيهِ راجعوُن» حسين بن على كشته شد! چون نزد عمرو بن سعيد رسيدم گفت: حامل چه خبرى هستى؟ گفتم: خبرى كه امير را خشنود مى‌كند، حسين بن على كشته شد! گفت: برو و خبر قتل او را در شهر ندا بده، و من چنين كردم. به خدا سوگند كه هرگز مانند شيون زنان بنى هاشم در خانه‌هاشان به خاطر قتل حسين نشنيده‌ام. آنگاه عمرو بن سعيد با خنده اين شعر را خواند:
عَجَّبتْ نَساءُ بَنى‌ زِيادٍ عَجَّةً كَعَجَيجِ نِسْوَتُنا غَداةَ اْلَارْنَبِ «١»
آنگاه گفت: اين شيونى است به جاى شيون (قتل) عثمان بن عفان. سپس منبر رفت و مردم را از كشته شدن حسين (ع) آگاه ساخت.
هنگامى كه خبر كشته شدن دو تن از فرزندان عبدالله بن جعفر بن ابى طالب را براى او آوردند، مردم ودوستانش مى‌آمدند و به وى تسليت مى‌گفتند. در اين ميان يكى از غلامانش گفت: اين (مصيبت) هم از حسين بن على به ما رسيد. عبدالله با كفش او را زد و گفت: اى پسر كثيف! آيا اين سخن را درباره حسين مى‌گويى؟ به خدا سوگند كه اگر من هم در كربلا حاضر بودم از او جدا نمى‌شدم تا در ركابش كشته شوم. به خدا سوگند من دو فرزندم را به حسين بخشيدم و تحمل مصيبت شان بر من آسان است. آنان در راه برادر و پسر عمويم جانبازى كردند و به شهادت رسيدند. آنگاه رو به اهل مجلس خود كرد و گفت: خداى- عز و جل- را بر شهادت حسين (ع) سپاس مى‌گويم. اگر دستان من به حسين (ع) كمكى نكرد فرزندانم او را يارى دادند.
راوى گويد: چون خبر كشته شدن حسين به مردم مدينه رسيد، دختر عقيل بن ابى‌طالب همراه ديگر زنان بيرون آمد و در حالى كه نقاب از چهره برگرفته بود و جامه‌اش را تكان مى‌داد، و اين شعر را مى‌خواند:
ما ذا تَقُولُونَ انْ قالَ الْنَّبىُّ لَكُمْ ما ذا فَعَلْتُمْ وَ انْتُمْ اْلأُمَمْ؟