فرمود: «اگر مى‌خواهى برو». عبدالله به مصاف آن دو رفت. گفتند: «كيستى اى مرد؟»؛ و او نسب خويش را باز گفت. گفتند: «تو را نمى‌شناسيم. بگو حبيب بن مظاهر يا زهير بن قين و يا برير بن خضير بيايند.» در اين هنگام عبدالله بن يسار كه پيش از سالم ايستاده بود گفت: «اى زنا زاده، از مبارزه يك تن از مردم مى‌گريزى؟ هر كس به جنگ تو بيايد از تو بهتر است.» سپس حمله كرد و او را چنان با شمشير زد كه در جا سرد شد. در همان حالى كه سرگرم ضربت زدن به يسار بود سالم شمشير را حواله او كرد. ياران امام عليه السلام فرياد زدند: «مواظب باش!». اما او توجهى نكرد و همچنان سرگرم مبارزه بود. سالم با زدن يك ضربت، انگشتان دست چپ او را قطع كرد. عبدالله بى‌درنگ به سالم حمله‌ور شد و او را نيز به قتل رساند؛ و پس از كشتن آن دو اين رجز را مى‌خواند:

سرشك خوبان ١٨٨ شهادت حر ..... ص : ١٨٨
انْ تُنْكِرُونِ فَانَابْنُ كَلْبٍ حَسبَى بَيْتي فى‌ عُليمٍ حَسْبى‌
انِّى امرؤُ ذُو مِرّةً وَ عَصْبٍ وَ لَسْت بِالخَوَّارِ عِنْدَ النَّكْبِ‌
انِّى زَعيمٌ لَكَ امُّ وَهْبٍ بِالطَّعْنِ فيهِمْ مُقْدِماً وَالضَّرْبِ‌
ضَرْبَ غُلامٍ مُؤْمِنٍ بِالرَّبِّ «١»
ام وهب نيز تير خيمه را برداشت و سوى شوهرش رفت و گفت: «پدر و مادرم فدايت در راه خاندان پاك محمد پيكار كن.» عبدالله خواست او را نزد زنان بازگرداند، اما او جامه‌اش را گرفته بود و مى‌گفت: «رهايت نمى‌كنم تا با تو كشته شوم.» در اين هنگام حسين عليه السلام فرياد زد: «خداوند به شما خانواده جزاى خير بدهد نزد زنان بازگرد و در كنارشان بنشين كه خداوند جهاد را از زنان برداشته است.» ام وهب (با شنيدن سخنان امام) بازگشت.