خواهند گرفت.» «١»
سپس حضرت با ابن مطيع خداحافظى كرد؛ و منزل‌هاى ميان راه را درمى‌نورديد و اين آيه را مى‌خواند:
«وَلَمَّا تَوَجَّهَ تِلْقاءَ مَدْيَنَ قالَ: عَسى‌ رَبّى‌ أَنْ يَهْدِ يَنى‌ سَواءَ السَّبيلِ». «٢»
هنگامى كه به سوى مدين روى آورد، گفت: اميد است كه پروردگارم مرا به راستاى راه هدايت كند.
چون در مكّه فرود آمد، اهل شهر نزد حضرت آمدوشد آغاز كردند و عمره‌گزاران و اهل آبادى‌هاى اطراف نزدش مى‌آمدند. ابن زبير هم آن‌جا بود. او پيوسته و در تمام روز در كنار كعبه نماز مى‌گزارد و طواف مى‌كرد و همراه ديگران نزد حضرت مى‌آمد. گاه پى‌درپى و گاه دو روز يك بار خدمتش مى‌رسيد و با حضرت به مشورت مى‌پرداخت.
حضور امام در مكّه، بر ابن زبير از همه آفريدگان خدا سنگين‌تر بود؛ زيرا مى‌دانست كه حجازيان هرگز با وجود حسين عليه السلام با وى بيعت و يا از وى پيروى نخواهند كرد. چون قدر و منزلت امام حسين عليه السلام در چشم و دلشان بزرگ‌تر و فرمانبردارى مردم از او بيش‌تر بود. «٣» در اين هنگام كه امام حسين عليه السلام و ابن زبير در مكّه معظّمه بودند، مروان طىّ نامه‌اى به يزيد او را از سهل‌انگارى و كوتاهى وليد در كار امام حسين عليه السلام و ابن زبير آگاه ساخت.
يزيد وليد را از واليگرى مدينه معزول كرد و عَمْرو بن سعيد اشْدَق را بر دو شهر مكّه و مدينه امارت داد. ماه رمضان بود كه عمرو بن سعيد به عنوان امير جديد وارد مدينه شد و وليد را از كار بر كنار كرد. هنگامى كه پس از بركنارى وليد بر منبر نشست، خون‌دماغ شد و اعرابى‌اى گفت: «بس كنيد كه به خدا سوگند! براى‌مان خون آورده است!» مردى دستارش را در اختيار وى نهاد و باز همان اعرابى گفت: «به خدا سوگند! شرارتش همه مردم را فرا گرفت!» سپس عمرو ايستاد و براى مردم سخنرانى كرد. چون به دست وى‌