در روايت ابومخنف آمده است كه شمر بن ذى‌الجوشن با ده تن ديگر از اوباش كوفه سوى خيمه‌اى كه بار و بنه و خانواده حسين عليه السلام در آن بود رفت. امام عليه السلام به طرف شمر رفت، اما اوباش ميان او و خيمه‌گاه حايل شدند. حضرت فرمود: «واى بر شما اگر دين نداريد و از روز رستاخيز نمى‌ترسيد، در دنيايتان آزاده و باشرف باشيد. اراذل و اوباش را از خيمه و خانواده‌ام بازداريد!»
شمر گفت: «اى پسر فاطمه! اين حرف توست و پذيرفتيم»؛ و نزد اوباش رفت، كه از جمله آنها ابوالجنوب- عبدالرحمن جعفى-، قشعم بن عمرو بن يزيد جعفى، صالح بن وهب يزنى، انس نخعى و خولى بن يزيد اصبحى بودند و آنان را ترغيب كرد كه به امام عليه السلام حمله كنند. ابوالجنوب غرق در سلاح بود. چون شمر بر وى گذشت گفت: به او حمله كن. گفت: چرا خودت حمله نمى‌كنى؟ گفت: اين حرف را به من مى‌زنى؟ گفت: تو چرا به من مى‌گويى؟؛ و يكديگر را به باد دشنام گرفتند. ابوالجنوب كه مردى شجاع بود گفت: «به خدا سوگند، مى‌خواهم اين نيزه را در چشم تو فرو كنم و تكان بدهم.» شمر از او دور شد و گفت: اگر مى‌توانستم به تو زيانى برسانم قطعا چنين مى‌كردم!
پس از آن شمر با چند تن ديگر از اوباش سوى حسين عليه السلام رفتند. امام عليه السلام به آنها حمله مى‌كرد و آنها مى‌گريختند، ولى سرانجام وى را به‌طور كامل در حلقه محاصره انداختند.
حميد بن مسلم گويد: امام حسين عليه السلام در آن روز جُبّه‌اى خز به تن داشت، بر سرش عمامه بسته و با وسمه خضاب كرده بود. او پاى پياده همانند قهرمانى شجاع مى‌جنگيد، در برابر تيرها از خود دفاع مى‌نمود و از آسيب‌گاه‌هاى دشمن براى ضربه زدن استفاده مى‌كرد. پيش از آن كه به شهادت برسد، به دشمن حمله مى‌كرد و چنين مى‌فرمود: «آيا بر كشتن من اصرار مى‌ورزيد؟ به خدا سوگند، پس از كشتن من كشتن همه بندگان پرهيزگار خداوند براى شما آسان خواهد بود. من از خداى خويش اميدوارم كه در برابر آسان گرفتن قتل من، مرا گرامى بدارد و از جايى كه فكرش را هم نمى‌كنيد از شما انتقام بگيرد.
به خدا سوگند، چنانچه مرا بكشيد شما را به جان هم مى‌اندازد تا خون يكديگر را