رفتار كرد و تو را به شر گرفتار ساخت.» گفت: دروغ گفتى، در حالى كه پيش از اين، از تو دروغى نشنيده‌ام. آيا به ياد مى‌آورى كه من و تو ميان قبيله بنى‌لوزان راه مى‌رفتيم و تو مى‌گفتى: عثمان بن عفان به خودش ستم كرد و معاوية بن ابى سفيان مردى گمراه و گمراه كننده بود؛ و پيشواى هدايت و حق على بن ابى‌طالب است؟
گفت: آرى، گواهى مى‌دهم كه اين نظر و گفتار من است. گفت: بنابراين گواهى مى‌دهم كه تو از گمراهانى. برير گفت: مى‌خواهى دست از مبارزه بكشيم و مباهله كنيم و از خداوند بخواهيم كه دروغگو را لعنت كند و راستگو دروغگو را بكشد؟. سپس كنارى ايستادند و دست‌ها را سوى آسمان بلند كردند و دعا كردند كه خداوند دروغگو را لعنت كند و راستگو، دروغگو را بكشد. آنگاه به يكديگر حمله‌ور شدند. دو ضربت ميان آن دو رد و بدل شد. يزيد بن معقل ضربت سبكى به برير زد كه كارگر نيفتاد. اما برير چنان ضربتى به او زد كه كلاهخودش را شكافت و در مغزش جا گرفت و چنان زمين خورد كه گويى از كوه افتاده است. شمشير برير چنان در سر او محكم شده بود كه با زور آن را بيرون آورد. «١»
به دنبال آن رضىّ بن مُنْقِذ عبدى به برير حمله كرد. آن دو، ساعتى با هم گلاويز بودند تا اين‌كه برير او را زمين زد و بر سينه‌اش نشست. رضى فرياد زد: «كجايند مردان مبارزه و دفاع؟» عفيف بن زهير گويد: ديدم كه كعب بن جابر بن عمرو ازْدى رفت تا به برير حمله كند. گفتم: «اين همان برير بن خُضَيْر قارى است كه در مسجد به ما قرآن مى‌آموخت.» اما او بى‌توجه به اين سخن حمله كرد و با نيزه به پشت برير زد. برير كه چنين ديد، روى رضى بن منقذ زانو زد و صورتش را گاز گرفت و گوش او را كند. اما كعب بن جابر آنقدر با نيزه به برير زد كه از روى رضى كنار رفت؛ و سپس با ضرب شمشير او را كشت.
عفيف گويد: گويى عبدى را مى‌بينم كه از زمين برخاسته خاك از قبايش مى‌تكاند و مى‌گويد: اى برادر ازْدى چنان احسانى به من كردى كه هرگز فراموش نمى‌كنم!