الثخ! «١» تو را به فاطمه چه كار؟ گفت: مادرش خديجه است [منظورش اين بود كه خديجه از فرزندان اسد بن عبدالعزى است‌]. گفت: آرى به خدا سوگند! واو دختر محمد است، اگر تو او را به مادرش مى‌شناسى، من او را به پدرش مى‌شناسم.
سپس عمرو بن سعيد دستور داد سر امام (ع) را كفن كردند و در بقيع، كنار قبر مادرش، به خاك سپردند. «٢»
خطبه امام سجاد (ع) در شام‌
نقل است كه يزيد فرمان داد، منبرى آماده كردند و خطيبى را فرستاد تا از حسين و پدرش نزد مردم بد بگويد. او رفت و پس از حمد و ثناى خداوند، آنچه توانست از حسين بد گفت و معاويه و يزيد را ستود.
در اين هنگام على بن الحسين، امام سجاد (ع)، فرياد زد: واى بر تو اى گوينده، كه با رضايت آفريده، خشم خداوند را بر خود خريدى، جاى تو دوزخ است. سپس رو به يزيد كرد و فرمود: اى يزيد! به من اجازه بده، بر اين چوب‌ها بالا روم و سخنانى بر زبان آورم كه خدا را خشنود سازد و مجلسيان از آن اجر و پاداش برند. يزيد از دادن اجازه خوددارى كرد، ولى مردم گفتند: يا اميرالمؤمنين اجازه بدهيد به منبر رود تا ببينيم چه مى‌گويد؟ گفت: اگر او منبر رود، تا من و همه آل ابوسفيان را رسوا نكند فرود نمى‌آيد.
گفتند: مگر اين جوان چه اندازه چيز بلد است؟ گفت: او از خاندانى است كه دانش با جانشان آميخته است. ولى مردم آن قدر اصرار كردند تا اين‌كه يزيد پذيرفت.
آنگاه زين العابدين (ع) منبر رفت و پس از حمد و ثناى خداوند چنان خطبه‌اى خواند كه چشم‌ها از آن گريست و قلب‌ها به تپش افتاد؛ و طى آن فرمود: