مقدّمه مؤلّف‌
سپاس خداى را- جلّ جلاله- كه ما را از متمسّكان به كتاب و سنّت قرار داد؛ و به ما نعمت پيروى از امامانى را بخشيد كه آن‌ها را از هر گونه پليدى پاك نمود و برگزيده جهانيان ساخت و پيشواى شايستگان كرد. همان بزرگوارانى كه خداوند بزرگ مزد پيامبرى جدّشان، محمّد مصطفى صلى الله عليه و آله، را دوستى با ايشان قرار داد و فرمود:
«قُلْ لاأسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً الَّا الْمَوَدَّةَ فِى الْقُرْبى» «١»
بگو به خاطر آن (رسالت) از شما مزدى نمى‌خواهم، مگر دوستى خويشاوندان.
امامانى كه از تقديم جانشان به پيشگاه خداى متعال در هيچ شرايطى دريغ نورزيدند و آنچنان كه شايسته است در راه او جهاد كردند و سرزنش هيچ ملامتگرى آنان را از راه خدا باز نداشت.
ستايش خداى را كه ما را به شرف پيروى از ايشان سرافراز كرد؛ تا پيوسته با آنان همراه باشيم و در اختيار سكوت يا اقدام به قيام از آن پيشوايان پيروى كنيم. در شادى آنان شاد و در اندوهشان اندوهگين باشيم.
درود خدا بر پيامبر بزرگ اسلام كه برانگيخته شد تا مردم را هدايت كند و خوى‌ها و منش‌هاى پسنديده را به آنان بياموزد. همو كه بار سنگين رسالت را چنان كه شايسته‌