گفت؟» پاسخ داد: «خبر داد كه مسلم در يكى از خانه‌هاى ماست.» عبيداللَّه چوب‌دستى را به پهلويش فرو برد و گفت: «هم اكنون برخيز و او را نزد من بياور.» چون ابن اشعث به قصد آوردن مسلم برخاست، ابن‌زياد كس نزد عمرو بن حريث فرستاد و پيغام داد كه شصت، هفتاد مرد، همه از بنى‌قيس همراه ابن‌اشعث بفرستد. زيرا از آن‌جا كه وى مى‌دانست هيچ قبيله‌اى نمى‌خواهد در دستگيرى كسى مثل ابن عقيل شركت كند دوست نداشت كسان خودش يعنى افراد قبيله كنده با او بروند. عمرو بن حريث، عبيداللَّه، پسر عبّاس سُلَمى را همراه شصت، هفتاد نفر از قبيله قيس با وى فرستاد. آنان رفتند تا به در خانه‌اى كه ابن عقيل در آن‌جا بود رسيدند. مسلم با شنيدن صداى سم اسبان و همهمه اشخاص دانست كه به قصد او آمده‌اند. شمشير كشيد و با شتاب بيرون آمد. مأموران به خانه هجوم بردند. مسلم با استوارى تمام در برابرشان ايستاد و با ضربات شمشير آنان را از خانه بيرون راند. آنان، بار ديگر حمله كردند و او همچنان ايستادگى كرد. ميان مسلم و بكير بن حمران احمرى دو ضربت ردّ و بدل شد. ضربه بكير به دهان مسلم خورد و لب بالايش را بريد و دندان‌هاى پيشين او را كند. مسلم نيز چنان ضربتى به شانه‌اش زد كه نزديك بود تا اندرونش فرو رود. مأموران كه چنين ديدند از پشت بام خانه او را احاطه و سنگباران كردند. آنان دسته‌هاى نى را آتش مى‌زدند و از فراز خانه به سويش پرتاب مى‌كردند. مسلم كه چنين ديد با شمشير آخته به كوچه شتافت و به جنگ پرداخت. محمّد بن اشعث خطاب به او گفت: «تو در امانى! خود را به كشتن مده!» امّا مسلم همچنان به پيكار ادامه داد و اين رجز را مى‌خواند:
«هر چند مرگ تلخ است، امّا سوگند خورده‌ام كه جز به آزادگى كشته نشوم.»
«هر انسانى روزى ممكن است به شرّى برسد و هر سردى‌اى ممكن است با گرمايى گزنده به هم آميزد؛ چنان كه پرتو خورشيد، زايل مى‌شود و باز مى‌گردد.»
«من از اين مى‌ترسم كه به من دروغ بگويند و يا فريبم بدهند.»
پسر اشعث گفت: «نه به تو دروغ مى‌گويند و نه با تو نيرنگ مى‌بازند و نه فريبت‌