نخست را به واقع نزديك‌تر مى‌داند. «١»
هنگامى كه يزيد به حكومت رسيد، طىّ نامه‌اى به وليد بن عتبه، والى مدينه چنين‌نوشت:
«امّا بعد، معاويه بنده‌اى از بندگان خدا بود كه او را گرامى ساخت و به خلافت گمارد و او را ثروت و قدرت داد. پس به اندازه‌اى كه مقدور بود زندگى كرد و به مرگ طبيعى مرد. خدايش بيامرزد كه خوب زيست و خوب مرد؛ و پرهيزگارانه درگذشت. والسّلام.»
همچنين در نامه‌اى به اندازه دو بند انگشت به وليد نوشت:
«امّا بعد، از حسين و عبداللَّه بن عمر و عبداللَّه بن زبير، به اجبار و بدون هيچ گذشتى بيعت بگير و تا بيعت نكنند، آنان را به هيچ وجه رها مكن. والسّلام.»
وقتى نامه به وليد رسيد، از مرگ معاويه هراسان شد و تكبير گفت. پيش از وليد، مروان بن حكم والى مدينه بود كه پس از روى كار آمدنش جز با تنفّر و كراهت نزد وى نمى‌آمد و پس از آن كه وليد او را در مجلس خود ناسزا گفت، رابطه‌اش را با او قطع كرد.
ولى هنگامى كه خبر مرگ معاويه به وليد رسيد، فرمان به احضار مروان داد و چون آمد، نامه يزيد را برايش خواند و از او نظر خواست. مروان گفت: «نظر من اين است كه همين لحظه دنبال اين چند كس بفرستى و آنان را به بيعت فرا بخوانى. اگر بيعت كردند، از ايشان بپذير و اگر خوددارى كردند، آنان را به جلّادان بسپار تا پيش از آگاه‌شدن از مرگ معاويه آنان را گردن بزنند. زيرا اگر از مرگ معاويه با خبر شوند، هر يك در منطقه‌اى قيام و اظهار مخالفت و نافرمانى كرده، مردم را به سوى خود خواهد خواند.» «٢»
وليد، عبداللَّه بن عمر بن عثمان بن عفّان را كه در آن هنگام نوجوان بود، در پى امام حسين عليه السلام و عبداللَّه زبير فرستاد تا ايشان را فرا بخواند. عبداللَّه آنان را در مسجد يافت و اين در حالى بود كه وليد در چنين ساعتى به مجلس نمى‌نشست. گفت: «والى شما را نزد