سرشك خوبان
 
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص
٢٦٥ ص
٢٦٦ ص
٢٦٧ ص
٢٦٨ ص
٢٦٩ ص
٢٧٠ ص
٢٧١ ص
٢٧٢ ص
٢٧٣ ص
٢٧٤ ص
٢٧٥ ص
٢٧٦ ص
٢٧٧ ص
٢٧٨ ص
٢٧٩ ص
٢٨٠ ص
٢٨١ ص
٢٨٢ ص
٢٨٣ ص
٢٨٤ ص
٢٨٥ ص
٢٨٦ ص
٢٨٧ ص
٢٨٨ ص
٢٨٩ ص
٢٩٠ ص
٢٩١ ص
٢٩٢ ص
٢٩٣ ص
٢٩٤ ص
٢٩٥ ص
٢٩٦ ص
٢٩٧ ص
٢٩٨ ص
٢٩٩ ص
٣٠٠ ص
٣٠١ ص
٣٠٢ ص
٣٠٣ ص
٣٠٤ ص
٣٠٥ ص
٣٠٦ ص
٣٠٧ ص
٣٠٨ ص
٣٠٩ ص
٣١٠ ص
٣١١ ص
٣١٢ ص

سرشك خوبان - محمودی، محمد باقر - الصفحة ١٩١


خداى را سپاس كه مرگ ما را به دست شرورترين آفريدگانش قرار داد.
امّا شمر، نافع را كشت و آنگاه به سپاه امام عليه السلام حمله كرد و مى‌گفت:
خَلُّوا عُداةَ اللَّهِ خَلوُّا عَنْ شِمرِ يَضْرِبُهُمْ بِسَيْفِهِ وَ لا يَفرِّ
وَ هُوَ لَكُمْ صابٌ وَ سَمٌّ وَ مَقَر «١»
شهادت عبدالله و عبدالرحمن غفارى پسران عزره‌
هنگامى ياران حسين عليه السلام متوجه حمله انبوه سپاه دشمن شدند و دريافتند كه ياراى دفاع از خود و آن حضرت را ندارند، براى كشته شدن در برابر آن حضرت از يكديگر پيشى مى‌گرفتند. از جمله عبدالله و عبدالرحمن، پسران عزره، خدمت رسيدند و عرضه داشتند: يا اباعبدالله، سلام بر تو، دشمن حلقه محاصره را تنگ كرده است و ما دوست داريم كه در راه دفاع از شما در برابر ديدگانتان به شهادت برسيم.
امام عليه السلام فرمود: خوش آمديد، نزديك شويد. آنان آمدند و در برابر چشمان آن حضرت سرگرم پيكار شدند. يكى از آن دو مى‌گفت:
قَدْ عَلِمَتْ حَقًّا بَنُو غِفَّارِ وَ خَنْدَفِ بَعْدَ بَنى‌ نِزارِ
لَنَضْرِبَنَّ مَعْشَرَالْفُجَّارِ بِكُلّ غَضْبٍ صارِمٍ تَبَّارِ
يا قَوْمِ ذُودُواعَنْ بَنىِ الْاحْرارِ بِالمَشْرِفىِّ وَالْقَنَا الْخَطَّارٍ «٢»
مبارزه بدر بن مغفل و جياد بن حارث‌
بدر بن مغفل بن جعونة بن عبدالله بن حيطط بن عتبة بن كداع جعفى [در روز عاشورا] آغاز به مبارزه كرد و اين رجز را مى‌خواند:
انا ابْنُ جُعْفى‌ وَ أَبىِ الْكَدَّاعِ وَ فى‌ يَمينى‌ مِرْهَفٌ فَزَّاعٌ‌
وَ مارِنٌ ثَعْلَبَةٌ لَمَّاعٌ «١»
وى آنقدر پيكار كرد تا شهيد شد.
از ديگر كسانى كه همراه حسين عليه السلام جنگيدند و كشته شدند جياد بن حارث سلمانى از قبيله مراد و سوار بن أبى خمير يكى از بنى فهم جابرى از قبيله همدان بودند.
مبارزه حجاج بن مسروق و عبدالاعلى بن زيد
از ديگر كسانى كه در ركاب حسين عليه السلام جنگيدند، حجاج بن مسروق بن مالك بن كثيف بن عتبة بن كِداع جُعْفى، مؤذِّن آن حضرت بود. وى هنگام مبارزه اين رجز را مى‌خواند. «٢»
اقْدِمُ حُسَينُ هادِيًا مَهدِيًّا الْيَومَ نُلقى‌ جَدَّكَ النَّبيًّا
ثُمَّ أَباكَ ذَاالعُلى‌ عَليًّا وَالحَسَنُ الخَيْرٍ الرِّضَا الوَليّا
وَ ذَاالْجَناحَيْنِ الْفَتَى الْكَمِيًّا وَ أَسَدُاللَّهِ الشَّهيد الْحَيَّا «٣»
سپس حمله كرد و جنگيد تا كشته شد.
شخص ديگرى كه در ركاب حسين عليه السلام به شهادت رسيد، عبدالاعلى بن زيد بن شجاع كلبى بود.
شهادت سيف بن حارث و مالك بن عبد بن سُرَيْع‌
سيف بن حارث و مالك بن عبد بن سريع، دو جوان- پسر عمو و برادر از يك مادر- بودند كه با ديدگانى پر از اشك خدمت اباعبدالله رسيدند. امام عليه السلام پرسيد: اى‌