را ميامرز!» حميد بن مسلم گويد: «پس از آن در بيمارى عبداللَّه، از او عيادت كردم. به خداى بى‌همتا او را ديدم كه آب مى‌نوشيد به طورى كه شكمش آماس مى‌كرد. سپس آب را بر مى‌گرداند. باز مى‌نوشيد، تا شكمش متورّم مى‌شد امّا سيراب نمى‌گرديد و پيوسته بر اين وضع بود، تا جان داد و هلاك شد!»
مأموريّت عبّاس عليه السلام براى آوردن آب‌
چون تشنگى حسين عليه السلام و يارانش شدّت يافت، برادرش، عبّاس بن على عليه السلام را فراخواند و او را با سى سوار و بيست پياده و بيست مشك گسيل داشت. آنان به پرچمدارى نافع بن هلال شبانه به آب نزديك شدند. همين كه عمرو بن حجّاج زبيدى متوجّه نافع شد، گفت: «كيست؟» گفت: «نافع پسر هلال هستم.» پرسيد: «براى چه آمده‌اى؟» گفت: «آمده‌ام، تا از اين آب كه ما را از آن منع كرده‌ايد، بنوشم!» گفت: «بنوش، گوارايت باد!» گفت: «نه به خدا! در حالى كه حسين عليه السلام و يارانش تشنه‌اند، قطره‌اى از آن نخواهم نوشيد،» و چون بقيّه نيروها سر رسيدند عمرو گفت: «اينان نمى‌توانند آب بنوشند، زيرا ما در اين‌جا فقط براى اين گماشته شده‌ايم كه نگذاريم آن‌ها آب بر گيرند!» چون همراهان نافع نزديك شدند، گفت: «مشك‌ها را پر آب كنيد!» افراد هجوم آورده مشك‌ها را پر آب كردند. عمرو بن حجّاج و يارانش سوى ايشان تاختند و عبّاس بن على عليه السلام و نافع بن هلال به رويارويى با آنان برخاستند و كنارشان زدند. آن‌گاه به افراد خود پيوستند و گفتند: «بياييد برويد؛» و خود در جلو آنان به مواظبت ايستادند.
عمرو بن حجّاج و يارانش به آنان حمله و اندكى تعقيبشان كردند. امّا ياران امام مشك‌ها را خدمت ايشان آوردند و تقديم كردند.
تصميم عبيداللَّه و شرارت شمر
چون عبيداللَّه نامه عمر سعد را خواند، گفت: «اين نامه از كسى است كه نسبت به امير