بيرون آمد، وى به ايشان سلام كرد و گفت: «به خدا سوگند! من نيز از كوفه جز به همان وضعيّت او بيرون نيامده‌ام و دوست نداشتم به سود و يا زيان تو وارد جنگ شوم؛ ولى اكنون خداوند ميل به يارى تو را در دلم افكنده و مرا برانگيخته است كه با تو همراه شوم.» امام حسين عليه السلام فرمود: «پس هدايت شده و ايمن، با ما بيا.» «١»
امام به كاروان خود بازگشت و سر بر بالش نهاد، تا چرتى بخوابد. در عالم خواب ديد كه منادى گويد: اين گروه روانه‌اند و مرگ هم به سوى ايشان مى‌آيد!
ديدار با عمرو بن قيس‌
عمرو، پسر قيس مشرقى گويد: من و پسر عمويم در قصر بنى‌مقاتل خدمت امام حسين عليه السلام رسيديم. سلام كرديم و پسر عمويم عرض كرد: «اين كه مى‌بينم خضاب است، يا رنگ موى شماست؟» فرمود: «خضاب است، چون ما، بنى‌هاشم، زود پير مى‌شويم!» سپس فرمود: «براى يارى من آمده‌ايد؟» گفتم: «من مردى كهن‌سال، وامدار و عيالمندم. كالاهايى هم از مردم در دست من است و نمى‌دانم كه چه پيش خواهد آمد و دوست نمى‌دارم كه امانتم تباه شود!» پسر عمويم نيز همين سخنان را گفت. حضرت فرمود: «در اين صورت طورى دور شويد كه صداى كمك خواهى مرا نشنويد و حتّى سياهى اردوگاهم را نيز نبينيد؛ زيرا هر كس صدايم را بشنود و سياهى اردوگاهم را ببيند و ما كمك بخواهيم و او به ما پاسخ مساعد ندهد و يارى‌مان نكند، خداى متعال او را به رو در آتش مى‌اندازد! «٢» بى‌وفا دنيا!»
امام زين العابدين عليه السلام گويد: با پدرم سوى كوفه در حركت بوديم. در هر منزلى كه فرود مى‌آمديم، ايشان از ماجراى شهادت يحيى‌ پسر زكريّا ياد مى‌كرد. يك روز گفت:
«از نشانه‌هاى بى‌ارزشى دنيا نزد خداوند اين است كه سر حضرت يحيى‌ به يكى از