حسين عليه السلام جاى ٣٢ زخم نيزه و ٤٤ ضربت شمشير ديده شد. جُبّه سيه فامى كه بر تن آن حضرت بود صد و چند جايش بر اثر ضرب شمشير و نيزه و تير پاره شده بود.» «١» ١٢٠ زخم هم گفته شده است.
امام باقر عليه السلام فرموده است: «پس از شهادت حسين بن على عليه السلام بر پيكرش جاى سيصد و بيست و چند زخم نيزه يا ضربت شمشير يا نوك پيكان ديده شد. همه اين زخم‌ها در جلوى بدن ايشان بود، زيرا كه به دشمن پشت نمى‌كرد.» «٢»
غارت اموال‌
پس از كشته شدن سيدالشهدا و يارانش، سپاه عبيدالله زياد دست به غارت اموال آن حضرت گشودند و حتى از جامه و زيور زنان درنگذشتند.
امام صادق عليه السلام فرموده است: «مردم بر سر جامه‌ها و زيورآلات و شتران رفتند و آنها را به غارت بردند. سپس سراغ بار و بنه امام عليه السلام رفتند و زنان براى سلامت جانشان جامه‌ها را مى‌كندند و به غارتگران مى‌دادند تا از شر آنها در امان بمانند. بيشتر لباس‌ها و زيورآلات و شتران را رحيل بن زهير جعفى، جرير بن مسعود حضرمى و أسيد بن مالك حضرمى بردند. ابوالجنوب جعفى، شترى را گرفت و با آن آب مى‌كشيد و آن را حسين نام نهاد. «٣» چپاولگران با بى‌ادبى تمام دست بردند كه روپوش‌ها را از دوش زنان بردارند، اما عمر سعد آنها را از اين كار منع كرد؛ و آنان دست برداشتند.
عبدالله بن
سرشك خوبان ٢٣٣ زيارتنامه شهيدان ..... ص : ٢٢٤
حسن از قول مادرش فاطمه، دختر امام حسين عليه السلام چنين نقل مى‌كند:
«مردم به چادرهاى ما ريختند. من دختر كوچكى بودم و بر پايم دو خلخال طلا بود.
مردى دست دراز كرد و آن خلخال‌ها را از پايم مى‌گشود و مى‌گريست. گفتم: اى دشمن خدا، چرا مى‌گريى؟ گفت: چطور نگريم؟ درحالى‌كه من دختر رسول خدا را غارت مى‌كنم. گفتم: پس غارتم مكن. گفت: مى‌ترسم ديگرى بيايد و آنها را بگيرد. پس هر آنچه‌