پس از شهادت امام حسين (ع)
دهانش را بر جايى كه تو پايت را گذاردى نهاده بود. «١»
عبدالله بن عمرو نوشته است: چون سر حسين (ع) را پيش ابن زياد آوردند به حجامت كننده‌اى دستور داد تا گوشت و رگ زير گلويش را بزدايد. او چنين كرد و گوشت‌هاى زير گلو و نخاع و گوشت‌هاى اطرافش را پاك كرد. در روايت ديگرى آمده است كه هيچ كس جرأت چنين كارى را به خود نمى‌داد تا آن‌كه حجامتگرى به نام طارق بن مبارك كوفى- نياى ابى يعلى، كاتب عبيدالله بن خاقان وزير متوكل، برخاست و فرمان ابن زياد را اجرا كرد. در اين هنگام عمرو بن حُرَيْث مخزومى برخاست و گفت: وظيفه‌ات را درباه اين سر انجام دادى، حال چيزهايى را كه از آن جدا كردى به من بده. ابن زياد گفت: آنها را چه مى‌كنى؟ گفت: دفن مى‌كنم. گفت: بگير، عمر و آنها را گرفت و به خانه برد و غسل داد و درون پارچه‌اى از خز پيچيد و در خانه‌اش دفن كرد.
آن خانه امروز به نام خانه عمرو بن حريث در كوفه مشهور است. «٢»
اعتراض عبدالله بن عفيف‌
حميد بن مسلم گويد: هنگامى كه عبيدالله وارد قصر شد و مردم نزد وى آمدند، نداى نماز جماعت داده شد و مردم در مسجد جامع گرد آمدند. ابن زياد به منبر رفت و گفت: سپاس خدايى را كه حق و اهل حق را نماياند و اميرالمؤمنين يزيد بن معاويه و طرفدارانش را يارى كرد و دروغگوى پسر دروغگو، حسين بن على، و شيعيانش راكشت.
هنوز سخن او به پايان نرسيده بود كه عبدالله بن عفيف ازدى، از شيعيان على (ع) بر او حمله كرد. وى چشم چپش را در جنگ جمل همراه على (ع) از دست داد و در جنگ صفين ضربتى به سر و ضربتى به گونه‌اش نواختند و چشم راستش را هم كور كردند. او پيوسته ملازم مسجد جامع بود و صبح تا شب در آنجا نماز مى‌خواند و سپس به خانه مى‌رفت.
عبدالله با شنيدن سخنان ابن زياد فرياد زد: اى پسر مرجانه، دروغگوى پسر دروغگو تو و پدرت هستيد و آن كسى است كه تو را امارت داد وپدر اوست. اى پسر مرجانه! آيا