فرزندان پيامبران را مى‌كشيد و مانند راستگويان مى‌گوييد!
ابن زياد گفت: او را نزد من بياوريد. جلادها حمله كردند و او را دستگير ساختند. در اين هنگام عبدالله شعار ازديان را سر داد و گفت: يا مبرور! عبدالرحمن بن مخنف ازدى كه در آنجا نشسته بود گفت: واى بر ديگران! خود و قبيله ات را هلاك كردى!
در آن روز هفتصد تن از رزمندگان قبيله ازد در كوفه حضور داشتند. شمارى از جوان‌هاى قبيله حمله بردند و عبدالله را از چنگ جلادها آزاد كردند و نزد خانواده‌اش بردند. عبيدالله كس فرستاد تا او را آوردند و سپس او را كشت و در سَخْبِه [شوره زار] به دار آويخت.
پس از آن كه جوانان ازدى عبداللَّه را بيرون بردند، عبيدالله رو به اشراف كرد و گفت: آيا رفتار اينان را ديديد؟ گفتند: بلى. آنگاه گفت: اى يمنى‌ها برويد و رئيس‌شان را نزد من‌بياوريد.
عمرو بن‌
سرشك خوبان ٢٥٥ خطبه بانو فاطمه، دختر امام حسين(ع) ..... ص : ٢٥٤
حجاج اشاره كرد كه ازدى‌هاى حاضر در مسجد بنشينند؛ و سپس همه آنها از جمله عبدالرحمن بن مخنف و ديگران به محاصره درآمدند.
به دنبال آن ميان قبيله ازد و يمنى‌ها جنگ شديدى در گرفت. ابن زياد يمنى‌ها را در كارشان سست ديد و پيكى را نزد آنان فرستاد تا ببيند كه چه خبر است! و او ديد كه جنگ سختى درگرفته است. از آن سو يمنى‌ها به عبيدالله پيغام دادند كه تو ما را به جنگ نبطى‌هاى جزيره يا جرمقى‌هاى موصل نفرستاده‌اى. ما را به جنگ ازديان فرستاده‌اى كه شيران بيشه‌اند. اينان تخم مرغى كه بشود آنها را يكباره سر كشيد و يا اسفندى كه آنها را لگدمال كرد نيستند.
از جمله ازديانى كه در اين درگيرى كشته شدند، عبيدالله بن حوزه والبى و محمدبن‌حبيب بكرى بودند. شمار زيادى از طرفين كشته شدند و سرانجام يمنى‌ها بر ازدى‌ها پيروز شدند. مهاجمان به سايبانى كه متعلق به عبداللَّه بود هجوم آوردند.
دخترش شمشير پدر را به دست او داد و او در برابر دشمنانى كه از هر سو به او حمله مى‌كردند از خود دفاع مى‌كرد. سرانجام او را دستگير كرده نزد ابن زياد بردند و ابن عفيف اين شعر را مى‌خواند: