اسب را سوى فرات مى‌راند، [دشمنان‌] يورش مى‌آوردند و او را دور مى‌كردند.
آنگاه مردى به نام ابوالحتوف جعفى پيشانى آن حضرت را با تير نشانه رفت.
حسين عليه السلام تير را بيرون آورد و سوى دشمن افكند. خون بر صورت و محاسن حضرت جارى شد و در آن حال فرمود: «پروردگارا تو شاهدى كه اين بندگان گناهكار و سركش تو با من چه مى‌كنند. پروردگارا آنان را يكايك بشمر و به قتل برسان و روى زمين را از وجودشان پاك گردان و هرگز آنان را ميامرز.»
سپس چونان شير ژيان حمله كرد. هر كس از سپاه دشمن كه به وى نزديك مى‌شد، با شمشير دو نيم مى‌گشت و بر خاك مى‌افتاد. باران تير از همه سو باريدن گرفت و او سينه و گردنش را سپر ساخته بود؛ و مى‌فرمود: اى امت بد سيرت! پس از محمّد با خاندانش بد رفتار كرديد. بدانيد كه پس از من، از كشتن هيچ بنده نيكوكارى بيم نخواهيد داشت؛ و من از پروردگارم اميد دارم، كه در برابر آسان گرفتن كشتن من، از جايى كه خود ندانيد از شما انتقام بگيرد.
حُصَين بن مالك سكونى فرياد زد: اى پسر فاطمه! خداوند به چه وسيله از ما انتقام مى‌گيرد؟ فرمود: «شما را به جان هم مى‌اندازد، تا خون يكديگر را بريزيد و آنگاه عذابى دردناك را بر شما فرو مى‌بارد.»
امام عليه السلام آنقدر پيكار كرد كه ٧٢ زخم برداشت؛ و چون بى‌رمق شده بود ايستاد تا دمى بياسايد، اما در همين حال سنگى آمد و بر پيشانى مباركش خورد. جامه‌اش را بلند كرد تا خون از چهره پاك كند كه ناگاه تيرى سه پَرّه و زهرآلوده بر قلب مباركش نشست. در اين هنگام فرمود: «بسم‌الله و بالله و على ملة رسول الله»؛ و سر را سوى آسمان بلند كرد و گفت: «پروردگارا تو شاهدى كه اينان مردى را مى‌كشند كه در روى زمين فرزند پيامبرى جز او نيست.» سپس تير را گرفت و از پشت بيرون آورد؛ و خون چونان ناودان سرازير بود. حضرت دست روى زخم گذاشت و چون پر از خون شد به آسمان پاشيد. بار ديگر دست روى زخم نهاد و چون پر شد صورت و محاسن را خون آلود كرد و فرمود: به خدا سوگند، با اين صورت خونين جدّم محمد را ديدار مى‌كنم و مى‌گويم: پروردگارا فلان و فلان بودند كه مرا كشتند.