شدم. آنگاه چنان ضربتى به او زدم كه روى سم‌هايش بلند شد و به جمعيت زد. مردم راه را بر من گشودند و پانزده تن از آنها مرا دنبال كردند تا به «شفيه»، روستايى نزديك ساحل فرات، رسيدم. چون به من رسيدند، روى برگرداندم. كثير بن عبدالله شعبى و ايوب بن مشرح خيوانى و قيس بن عبدالله صائدى مرا شناختند و گفتند: اين ضحاك بن عبدالله مشرقى، عموزاده ماست، شما را به خدا سوگند، دست از او برداريد. سه تن از بنى‌تميم كه همراهشان بودند گفتند: «آرى، ما خواهش برادران همكيش را مى‌پذيريم و از خويشاوندشان دست برمى‌داريم.» وقتى تميمى‌ها حرف خويشاوندانم را پذيرفتند، ديگران نيز دست برداشتند و خداوند مرا نجات داد.
مبارزه على اكبر «١»
آخرين فرد باقيمانده از ياران امام حسين عليه السلام عمر بن ابى‌مطاع خثعمى بود. وى نيز جنگيد تا اين‌كه ميان كشته‌ها افتاد و چون بر اثر زخم بى‌حال شده بود، دشمن پنداشت كشته شده است.
نخستين كشته از فرزندان ابوطالب در روز عاشورا على اكبر، فرزند حسين بن على عليه السلام بود- مادرش ليلى دختر ابى مرة بن عروة بن مسعود ثقفى است-. وى در روز عاشورا به مردم حمله مى‌كرد و اين رجز را مى‌خواند:
أَنَا عَلِىُّ بْنُ حُسَيْنِ بْنِ عَلى‌ نَحْنُ وَ رَبَّ الْبَيْتِ أَوْلى‌ بِالنَّبى‌
تَاللَّهِ لا يَحْكُمُ فينَا ابْنُ الدَّعى‌ «٢»
پس از آن كه چندين بار اين كار از سوى على اكبر عليه السلام تكرار شد، مرة بن منقذ بن‌