چون شمار نامه هايى كه هر دو روز يك بار مى‌رسيد، فراوان شد، يزيد، سرجون، خدمتكار معاويه را فراخواند و گفت: «حسين رو به كوفه نهاده است و مسلم هم در آن‌جا براى او بيعت مى‌گيرد و اخبار رسيده از نعمان هم حكايت از ناتوانى وى دارد؛ (و نامه‌هاى كوفيان را برايش خواند) چه نظر مى‌دهى؟ چه كسى را به فرماندارى كوفه بگمارم؟» گفت: «آيا اگر پدرت معاويه به تو راهى را نشان مى‌داد، از آن راه مى‌رفتى و نظر او را مى‌پذيرفتى؟» گفت: «بلى!» آن‌گاه سرجون حكم فرماندارى عبيداللَّه را بر كوفه بيرون آورد و گفت: «اين نظر معاويه است كه هنگام مردنش فرمان داد تا آن را نوشتند.» «١» يزيد در اين زمان از عبيداللَّه دل خوشى نداشت، امّا نظر پدرش را پذيرفت و فرماندارى شهرهاى كوفه و بصره را به عبيداللَّه داد و حكم فرماندارى كوفه را برايش فرستاد. حكم فرماندارى عبيداللَّه بر بصره را نيز به همپالگى‌اش يعنى مسلم بن عمرو باهلى داد تا همراه نامه زير براى وى ببرد.
«امّا بعد، هوادارانم در كوفه نوشته‌اند و خبر داده‌اند كه پسر عقيل در كوفه به منظور برهم‌زدن وحدت مسلمانان، سپاه گرد مى‌آورد. همين كه اين نامه را خواندى، حركت كن و به محض رسيدن به كوفه چنان كه مهره را مى‌جويند، پسر عقيل را بجوى و چون او را يافتى در بند كن، يا بكش و يا تبعيد كن والسّلام»
مسلم بن عمرو روانه شد، تا در بصره نزد عبيداللَّه رسيد و حكم واليگرى را بدو تسليم كرد. عبيداللَّه فرمان داد، ساز و برگ سفر به كوفه را براى فرداى همان روز تدارك ببينند.
نامه امام حسين عليه السلام به بصريان‌
امام حسين عليه السلام نامه‌اى را به وسيله غلامى به نام سليمان براى سران بصره فرستاده بود. سليمان درست همان روز رسيدن پيك يزيد از شام، به بصره وارد شد. متن نامه امام عليه السلام چنين بود: