رويش بود، خوابانيدم. فرمود: «بنوش.» من آغاز به نوشيدن كردم. امّا همچنان كه مى‌نوشيدم، آب از اطراف دهانه مشك مى‌ريخت. حضرت فرمود: مشك را بپيچان.
نمى‌دانستم چطور بايد بپيچانم! امام برخاست و آن را پيچاند، تا هم خود آب نوشيدم و هم اسبم را آب دادم. حرّبن يزيد از قادسيّه آمده بود؛ زيرا عبيداللَّه كه از حركت امام مطّلع شد، حصين بن نمير تميمى را كه رئيس شرطه‌اش بود، فرستاد و دستور داد كه در قادسيّه فرود آيد و ميان قطقطانه تا خفّان اردوگاه بر پا سازد و نيروها را سازماندهى كند.
حرّ را نيز با هزار سوار از قادسيّه جلوتر فرستاد، تا به پيشواز امام حسين عليه السلام برود.
حرّ با امام عليه السلام موافقت داشت. چون وقت نماز ظهر شد، حضرت به حجّاج بن مسروق جعفى فرمود تا اذان بگويد. اذان گفت و چون نوبت به اقامه رسيد، امام عليه السلام شلوار و عبا و كفش پوشيد و آن‌گاه به سپاس و ستايش خدا پرداخت و فرمود: «اى مردم! البتّه من در نزد شما و خدا معذورم زيرا به اين‌جا نيامدم، مگر پس از اين كه نامه‌هاتان به من رسيد وپيك‌هاتان نزد من آمدند، با اين پيغام كه سوى ما بيا، چون هيچ پيشوايى نداريم و اميدواريم كه خدا به وسيله تو ما را هدايت كند. اكنون اگر بر سر پيمان خود هستيد، هان! اينك نزد شما آمده‌ام. اگر با من پيمان ببنديد و اطمينان بدهيد، به شهرتان وارد مى‌شوم و اگر چنين نكنيد و از آمدنم ناراحت باشيد، به همان جايى كه آمده‌ام بازمى‌گردم.»
آنان در پاسخ حضرت خاموش ماندند و به مؤذّن گفتند: «اقامه بگو!» مؤذّن اقامه گفت و امام عليه السلام به حرّ فرمود: «آيا مى‌خواهى كه با يارانت نماز بگزارى؟» گفت: «نه، بلكه شما به نماز بايستيد، ما نيز به شما اقتدا مى‌كنيم.» حضرت نماز گزارد و سپس به چادرش رفت و گروهى از يارانش پيرامون او گرد آمدند و بقيّه به صفوف خود برگشتند و آن‌ها را دوباره منظّم كردند. سپس هر كس افسار اسبش را گرفت و در سايه آن نشست.
چون هنگام نماز عصر فرا رسيد، امام حسين عليه السلام فرمود تا براى حركت آماده شوند.
آن‌گاه بيرون رفت و به جارچى فرمود تا براى نماز عصر جار بزند. او اذان و اقامه گفت و حضرت با جماعت نماز گزارد. پس از سلام نماز، رو به جماعت كرد و خدا را سپاس و ستايش كرد و گفت: