بنى‌اسد در «نهرين»، نزديك اين‌جا، منزل دارند. آيا اجازه مى‌دهيد بروم و آنان را فرابخوانم؟ شايد خدا از طريق ايشان به تو سودى برساند يا جلو زيانى را بگيرد.» امام عليه السلام اجازه داد. حبيب نزد آنان رفت و گفت: «من شما را به سربلندى و فضيلت و ثواب بزرگ آخرت فرا مى‌خوانم. شما را به كمك پسر دختر پيامبرتان فرا مى‌خوانم كه مظلوم واقع شده است. زيرا كوفيان او را دعوت كرده‌اند، تا يارى‌اش كنند. امّا اكنون كه آمده است، او را رها كرده براى كشتن او لشكر كشيده‌اند.» هفتاد تن از مردان قبيله با وى بيرون آمدند. مردى بنام جبلة بن عمرو سوى عمر سعد شتافت و او را از ماجرا آگاه ساخت. عمر سعد ازرق بن حارث صيداوى را با شمارى از سواران فرستاد كه ميان آن‌ها و امام حسين عليه السلام حايل شدند. حبيب نزد امام برگشت و خبر را به آگاهى او رسانيد.
حضرت فرمود: «خدا را هزار بار سپاس.» «١»
نامه عبيداللَّه به عمر سعد
عبيداللَّه زياد نامه‌اى خطاب به ابن سعد چنين نوشت: «ميان حسين و يارانش و ميان آب مانع شو، به طورى كه حتّى يك قطره آب هم ننوشند، همان رفتارى كه با پارساى پاك و مظلوم، امير مؤمنان، عثمان بن عفّان كردند. «٢» پس از دريافت اين نامه عمر سعد، عمرو بن حجّاج را با پانصد سوار فرستاد، تا در آبشخور فرود آمدند و ميان امام عليه السلام و يارانش و ميان آب مانع شدند، تا نتوانند حتّى يك قطره از آن بنوشند- اين واقعه سه روز پيش از شهادت امام حسين عليه السلام بود- در نتيجه آن حضرت و يارانش بى آب ماندند. «٣» عبداللَّه بن حصين ازدى- كه در شمار قبيله بجيله بود- فرياد زد و گفت: «اى حسين! آيا به آب نمى‌نگرى كه گويا جگر آسمان است؟ به خدا! از آن قطره‌اى نخواهى چشيد، تا از تشنگى بميرى!» امام عليه السلام گفت: «بار خدايا! او را از تشنگى بكش و هرگز وى‌