است كه «نه با ماباشيد و نه عليه ما»، و آن گاه اين شعر را خواند:
لا غَرْوَ انْ قُتِلَ الْحُسَيْنُ فَشيخُهُ قَدْ كانَ خَيْراً مِنْ حُسَيْن وَ اكْرَما
فَلا تَفْرَحوُا يا اهْلَ كوُفَةَ بِالَّذى‌ اصيبَ حُسَيْنَ كانَ ذلِكَ اعْظَما
قَتيلٌ بِشَط النَّهْرِ نَفْسى‌ فَداؤُهُ جَزاءُ الَّذى‌ أَرداهُ نارُجَهَنما «١»
فرستادن سرها به شام‌
هنگامى كه ابن زياد سر امام حسين (ع) را نزد يزيد فرستاد، اسيران، شامل زنان و دختركان رسول خدا (ص) را نيز با ريسمان بست و با سر و روى باز بر شتران بى‌پالان سوار كرد و به شام فرستاد.
[مأموران‌] به هر منزلى كه مى‌رسيدند، سر را از درون صندوقى مخصوص بيرون مى‌آوردند و بر نيزه مى‌كردند و تمام طول شب را تا هنگام حركت از آن پاسدارى مى‌كردند و سپس به صندوق باز مى‌گرداندند. درون يكى از منزلگاه‌هايى كه فرود آمدند راهبى زندگى مى‌كرد. آنان طبق عادتشان سر را بيرون آوردند و بر نيزه كردند و نگهبانان نيزه را به ديوار دير تكيه دادند و به نگهبانى پرداختند.
نيمه شب، راهب نورى را ديد كه از جاى سر سوى آسمان مى‌تابيد. نزد جماعت رفت و گفت: شما كيستيد؟ گفتند: ما از اهل شام هستيم. گفت: اين سر از كيست؟ گفتند:
سر حسين‌بن على بن ابى طالب و پسر فاطمه دختر رسول خدا. گفت: پيغمبرتان؟ گفتند:
بلى. گفت: عجب مردم بدى هستيد. اگر مسيح فرزندى مى‌داشت، او را در كاسه چشم‌مان جاى مى‌داديم. آنگاه گفت: آيا مى‌خواهيد چيزى به شما بدهم؟ گفتند: چه چيزى؟ گفت: ده هزار دينار دارم، آن را بگيريد و امشب سر را به من بدهيد و هنگام حركت، آن را باز پس گيريد.