و همراه يارانش به منزل رفت. «١» مروان به وليد گفت: «از من فرمان نبردى؛ به خدا سوگند! ديگر هرگز به چنين فرصتى دست نخواهى يافت!» وليد گفت: «واى بر تو! آيا راه كشتن حسين، پسر فاطمه دختر پيامبر خدا صلى الله عليه و آله را به من نشان مى‌دهى؟ به خدا سوگند! كسى كه در روز رستاخيز با خون حسين حساب پس دهد، كفّه عملش نزد خدا سبك خواهد بود.»
امّا ابن زبير، كه بر فراخوانى وى پافشارى مى‌شد، به وليد پيغام فرستاد كه درباره او شتاب نكنند، زيرا او خود نزد آنان خواهد رفت. «٢» وليد چند تن از مأمورانش را نزد وى فرستاد كه به او ناسزا گفتند و افزودند: «اى پسر زن كاهلى! اگر نزد امير بيايى كه هيچ و گرنه تو را مى‌كشيم.» ابن زبير مى‌گفت: «هم اكنون، هم اكنون مى‌آيم!» «٣» سپس جعفر پسر زبير نزد وليد آمد و گفت: «خدايت رحمت كند؛ از عبداللَّه دست بردار! زيرا پيك‌هاى فراوان تو وى را به وحشت افكنده است! و البتّه- إن‌شاءاللَّه- فردا نزد تو خواهد آمد.» وليد ديگر نزد وى پيكى نفرستاد و ابن زبير همان شب يعنى سه روز مانده از رجب سال شصت، همراه برادرش جعفر از راه «فُرْع» «٤» و نه از راه اصلى سوى مكّه راه افتاد. وليد بامدادان كسى پى او فرستاد ولى او را نيافت. مروان گفت: «بى‌شك راه مكّه را در پيش گرفته است!» وليد، حبيب بن كُرّه را همراه سى سوار از موالى بنى‌اميّه در پى او فرستاد، ولى بدو نرسيدند. آن روز وليد به خاطر تعقيب ابن زبير از امام حسين عليه السلام غافل شد.
شامگاهان كسانى را در پى حضرت فرستاد. امام عليه السلام به آنان فرمود: «بگذاريد صبح شود، آن‌گاه ما و شما خواهيم ديد كه چه بايد كرد.» مأموران آن شب از وى دست برداشتند و خيلى پاپيچش نشدند. حضرت در همان شب يعنى يك‌شنبه، دو روز مانده از ماه رجب سال شصت هجرى، با برادران و برادرزادگان و عمده اعضاى خاندانش به جز محمّد بن حنفيه از مدينه به سوى مكّه حركت كرد. «٥» امام عليه السلام هنگام حركت از مدينه به مكّه اين آيه‌