رود، محمّد حنفيه نزد وى رفت و گفت: «برادر! اهل كوفه همان كسانى هستند كه از نيرنگ‌شان با پدر و برادرت آگاهى و مى‌ترسم كه وضع تو چون وضعيّت گذشتگان شود.
اگر نظرت بر ماندن باشد در حرم، از همه عزيزتر و محترم‌تر خواهى بود.»
فرمود: «برادر! بيم آن دارم كه ياران يزيد مرا به طور ناگهانى در حرم بكشند و با ريختن خون من، حرمت اين خانه شكسته شود.» گفت: «اگر از اين كار مى‌ترسى، پس به يمن يا ديگر نواحى زمين برو، زيرا در آن‌جا محترم‌ترين مردم خواهى بود و دشمن حريف تو نخواهد شد.» فرمود: «درباره آن‌چه گفتى، مى‌انديشم.»
چون بامداد فرا رسيد، امام حسين عليه السلام حركت كرد و خبر آن به ابن‌حنفيه رسيد. وى نزد حضرت آمد و افسار شترى را كه بر آن سوار بود، گرفت و گفت: «برادر! مگر قول ندادى كه درباره پيشنهادم بينديشى؟» فرمود: «چرا.» گفت: «پس چه شد كه اين گونه شتابان بيرون مى‌روى؟» فرمود: «پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به خوابم آمد و گفت: «اى حسين! بيرون رو كه خدا خواسته است تو را كشته ببيند!» محمّد گفت: «إنّا للَّه و إنّا إليه راجعون؛ با اين وضعيتى كه تو مى‌روى، چرا زنان را مى‌برى؟» فرمود: «پيامبرخدا صلى الله عليه و آله به من فرمود كه خدا مى‌خواهد آنان را نيز اسير ببيند!» سپس با او خداحافظى كرد و راه افتاد. «١»
روز هشتم ذى‌حجّه (روز پيش از ترويه) عمرو بن سعيد با سپاهى انبوه وارد مكّه شد.
يزيد به او مأموريّت داده بود كه اگر حسين عليه السلام سر جنگ داشته باشد با او بجنگد، يا اين كه او را دستگير كند و بكشد، ولى امام حسين عليه السلام در روز ترويه حركت كرد. «٢» به گزارش ابن‌عبدربّه، عمرو بن سعيد بن عاص كه در ماه رمضان سال شصتم هجرى به واليگرى مدينه و مكّه گماشته شد، روز پيش از «ترويه» به مكّه درآمد. در آن هنگام مردم نزد امام حسين عليه السلام آمده بودند و مى‌گفتند: «خواهشمنديم، جلو بايستيد و نماز را با مردم اقامه كنيد.» ناگهان مؤذّن عمرو آمد و براى نماز اقامه گفت و او جلو ايستاد و تكبير گفت. به‌