كردى و خون بر محاسنش جارى ساختى و اكنون آهنگ كشتنش را كرده‌اى؟» عبيداللَّه گفت: «هان! تو هم اين‌جايى؟» و دستور داد او را هم گرفتند و سيلى زدند و كشان كشان بردند و به زندان انداختند. ولى محمّد بن اشعث گفت: «ما به هر چه نظر امير باشد خرسنديم؛ چه به سود باشد و چه به زيان، چون امير ادب‌كننده ماست.»
به عمرو بن حجّاج زُبيدى گزارش دادند كه هانى كشته شده است؛ و او همراه مردان قبيله مَذْحج حركت كرد و كاخ را به محاصره درآورد. آن‌گاه فرياد زد: من عمرو بن حجّاج هستم و اينان سران و سواركاران قبيله مذحج‌اند كه نه سر از فرمان برتافته‌اند و نه از جماعت جدا شده‌اند. ولى چون شنيده‌اند كه قصد كشتن سرورشان را دارند، به شدّت ناراحت گرديده‌اند.
چون خبر اجتماع قبيله مذحج به گوش عبيداللَّه رسيد به شريح قاضى گفت: «برو و رئيس‌شان را ببين و به طرفدارانش بگو كه وى زنده است و كشته نشده و تو، خود او را ديده‌اى. شريح نزد هانى رفت و به او خيره شد.
عبد الرّحمان، پسر شريح ادامه داستان را از قول پدرش چنين گزارش مى‌دهد: نزد هانى رفتم. مرا كه ديد، گفت: «خدايا كمك! اى مسلمانان يارى كنيد! دينداران كجاييد! همشهريان كجاييد! به يكديگر مهر بورزيد. آيا مرا با دشمن و دشمن‌زاده خود تنها خواهيد گذارد؟» همچنان كه حرف مى‌زد و خون بر ريشش مى‌ريخت، ناگهان سروصداى جلوى در كاخ را شنيد. من بيرون آمدم. او در پى من آمد و گفت: «اى شريح! به گمانم اين صداها از افراد قبيله مذحج و مسلمانان هوادار من باشد. به ايشان بگو كه اگر ده تن نزد من درآيند مرا آزاد خواهند كرد.» من با حميد بن بُكَيْر أَحْمرى از نگهبانان ويژه- كه به فرمان عبيداللَّه همراه من آمده بود- نزد مردم بيرون كاخ رفتم. به خدا سوگند! اگر او مواظب من نمى‌بود، پيغام هانى را به يارانش مى‌رسانيدم. امّا گفتم: «چون امير از رفتار و گفتار شما در باب سرورتان آگاه شد، به من دستور داد، تا نزد او بروم. من رفتم و او را ديدم. آن‌گاه به من فرمان داد تا با شما ديدار كنم و به اطّلاع شما برسانم كه او زنده است‌