بى‌ادبى يك سنگدل‌
ابومخنف «١» «به نقل از عبدالجبار بن وائل حضرمى و او از برادرش مسروق بن وائل گويد: من پيشاپيش سپاهى كه به جنگ حسين عليه السلام مى‌رفت حركت مى‌كردم. با خود گفتم در جلو حركت مى‌كنم، شايد بتوانم سر حسين عليه السلام را براى عبيدالله زياد ببرم و نزد وى منزلتى بيابم. چون به حسين عليه السلام رسيديم، يكى از لشكريان به نام ابن حوزه پيش رفت و گفت: «آيا حسين ميان شماست.» حضرت سكوت كرد؛ و او سخنش را براى بار دوم و سوم تكرار كرد. بار سوم، امام عليه السلام فرمود: «بگوييد حسين اينجاست، مقصودت را بگو.» گفت: «اى حسين تو را به آتش بشارت مى‌دهم.» فرمود: «دروغ مى‌گويى، زيرا من به پيشگاه پروردگارى مى‌روم كه بخشنده است و شفاعت نزد او پذيرفته مى‌گردد»، تو كيستى؟ گفت: «ابن حوزه». در اين هنگام امام حسين عليه السلام دست‌ها را به آسمان چنان بلند كرد كه سفيدى زير بغلش ديده شد و فرمود: «پروردگارا! او را در آتش بيفكن.»
ابن حوزه به خشم آمد و اسبش را سوى آن حضرت هى زد. ميان آنان نهر آبى بود، در نتيجه ابن حوزه از پا به ركاب آويزان شد. اسب به جولان درآمد و او را به زير افكند.
يك پاى او قطع شد و بقيه بدنش آويزان ماند. عبدالجبار گويد: مسروق كه چنين ديد برگشت و از سپاه بيرون رفت. چون سبب را پرسيدم گفت: «من از اين خاندان چيزى ديدم كه هرگز با آنان نخواهم جنگيد.» «٢»
مبارزه برير
ابومخنف گويد: يزيد بن معقل، از بنى عميرة بن ربيعه، پيش آمد و خطاب به برير بن خضير گفت: «اى برير! ديدى خدا با تو چه كرد؟» گفت: «به خدا سوگند كه با من نيك‌