ساخت و رزمندگانتان را بدون مزد به جنگ‌هاى شام خواهد فرستاد. بى‌گناه را به جرم گنهكار و حاضر را به گناه غايب خواهد گرفت، تا هيچ مخالفى ميان شما باقى نماند، مگر اين كه به عقوبت رسيده باشد.» ديگر سران هم همين گونه سخن گفتند. مردم با شنيدن گفته‌هاى آنان پراكنده شدند و هر كس به راه خود رفت.
ابومخنف گويد: «١»
زنان مى‌آمدند و دست پسران يا برادران خود را مى‌گرفتند و مى‌گفتند: «برگرد، ديگران هستند كفايت مى‌كند.» مردان مى‌آمدند و به پسران و برادران‌شان مى‌گفتند:
«برگرد، فردا شاميان مى‌آيند. با جنگ و شرارت چه خواهى كرد؟» و او را مى‌بردند.
پراكنده‌شدن مردم تا شامگاه ادامه يافت، به طورى كه، جز سى نفر با مسلم در مسجد نماندند؛ و او با همان تعداد نماز خواند. مسلم كه چنين ديد از مسجد بيرون آمد و به طرف خانه‌هاى قبيله كنده رفت. به آن‌جا كه رسيد جز ده نفر باقى نماندند! و از آن‌جا كه گذشت ديگر هيچ كس با وى نبود! حتّى‌ يك نفر را هم نديد كه راه را به او نشان دهد و يا در منزلى جايش دهد و يا در برابر حمله دشمن از او دفاع كند. مسلم سرگردان در كوچه‌هاى كوفه پيش مى‌رفت و نمى‌دانست كجا برود! تا اين كه به محلّه بنى‌جبله از قبيله كنده رسيد. رفت و درِ خانه زنى به نام «طوعه» را كوبيد. طوعه كنيز اشعث بن قيس بود كه چون براى وى پسرى زاده بود، آزادش ساخته بود؛ و أُسيد حضرمى با او ازدواج كرده، از او صاحب پسرى به نام بلال شده بود. بلال از كسانى بود كه در نزاع ميان مسلم و ابن‌زياد شركت داشت. مسلم سلام كرد و طوعه پاسخ سلام را داد. مسلم گفت: «اى كنيز خدا! آب!» طوعه آب آورد و به وى داد. مسلم آن را نوشيد و نشست. طوعه ظرف را برد و چون بيرون آمد، باز او را ديد كه نشسته است. گفت: «اى بنده خدا مگر آب ننوشيدى؟» گفت: «چرا نوشيدم.» گفت: «پس به خانه برو!» مسلم چيزى نگفت. طوعه‌