محكوميت قتل امام حسين (ع) نزد شمارى از بزرگان‌
ابن ابى نعم گويد: نزد پسر عمر بودم كه مردى آمد و درباره حكم خون پشه از او سؤال كرد. گفت: اهل كجايى؟ مرد پاسخ داد: اهل عراق، گفت: به اين مرد نگاه كنيد! در حالى كه عراقى‌ها فرزند رسول اللّه را كشته‌اند، او از من درباره خون پشه سؤال مى‌كند! از رسول خدا (ص) شنيدم كه فرمود: اين دو [حسن و حسين‌] دسته گل‌هاى من از اين دنيايند. «١»
مغيره گويد: مرجانه رو به پسرش عبيداللّه كرد و گفت: اى پليد، فرزند رسول خدا را كشتى، هرگز روى بهشت را نخواهى ديد. «٢»
منذر گويد: پس از آن كه حسين (ع) كشته شد گروهى از بزرگان كوفه- كه ابو برده نيز در ميان آنها بود- گفتند: ما را نزد ربيع بن خثيم ببريد تا نظرش را بدانيم. چون نزد او رفتند، گفتند: حسين كشته شده است. گفت: به نظر شما اگر رسول خدا (ص) به كوفه وارد مى‌شد و يكى از افراد خاندانش در آنجا مى‌بود، به خانه چه كسى مى‌رفت؟ آيا جز به خانه آنها جاى ديگرى مى‌رفت؟ با اين سخن كوفيان نظر او را دريافتند. «٣»
سفيان به نقل از پيرمردى گويد: هنگامى كه حسين بن على (ع) كشته شد، ربيع بن خثيم گفت: اينان كودكانى را كشتند كه اگر پيامبر خدا (ص) آنان را مى‌ديد، بر دامانش مى‌نشاند و مى‌بوسيد. «٤»
ابى‌بكر هذلى گويد: هنگامى كه خبر شهادت امام حسين (ع) به حسن بصرى رسيد، آنقدر گريست كه گونه هايش پر از اشك شد و گفت: خاك بر سر امتى كه فرومايه زادگانش پيامبر زاده‌هايش را كشتند. «٥»
زهرى گويد: وقتى خبر شهادت حسين (ع) به حسن بصرى و ابن سيرين و ديگر