نزديك شد ومن اورا گرفتم. گريست و من رهايش كردم، تا نزد پيامبر برود. در اين هنگام جبرئيل فرود آمد و گفت: «يا محمّد! آيا او را دوست مى‌دارى؟» فرمود: «بلى.» گفت:
«ولى امّتت او را خواهند كشت و اگر بخواهى خاك زمينى را كه در آن كشته خواهد شد به تو نشان مى‌دهم.» پس بال خود را گسترانيد و آن خاك را بدو نشان داد و پيامبر صلى الله عليه و آله شروع به گريستن كرد. صداى گريه پيامبر صلى الله عليه و آله را كه شنيدم نزد ايشان آمدم. ناگهان حسين عليه السلام را ديدم كه در دامنش- يا در كنارش- نشسته و حضرت به سرش دست مى‌كشد و مى‌گريد گفتم: «يا رسول اللَّه! براى چه مى‌گريى؟» فرمود: «جبرئيل به من خبر داد كه اين پسر در جايى از سرزمين عراق به نام كربلا كشته خواهد شد. سپس مشتى خاك سرخ به من داد و فرمود: «اين خاك همان سرزمينى است كه او در آن‌جا كشته مى‌شود، هرگاه به خون تبديل شد، بدان كه او كشته شده است.» من خاك را در شيشه‌اى نهادم و گفتم: «به يقين آن روزى كه به خون تبديل شوى، روزى بزرگ خواهد بود!» و روزى كه امام حسين عليه السلام به شهادت رسيد، آن خاك به خون تبديل شد. «١»
همچنين معاذ بن جبل گفته است:
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله با چهره‌اى برافروخته به ميان ما آمد و فرمود: «من محمّد هستم كه آغاز و پايان سخن به من داده شده است. تا در ميانتان هستم، از من اطاعت كنيد و چون از ميان شما رفتم مُلازم كتاب خداى- عزّوجلّ- باشيد. حلالش را حلال و حرامش را حرام بدانيد. قطعاً مرگ به شما خواهد رسيد و آسايش و آسودگى هم خواهد آمد.
قضاى حتمى الهى است كه از پيش تعيين شده است؛ آشوب‌هايى همچون پاره‌هاى شب ظلمانى به شما خواهد رسيد. پيك‌ها يكى پس از ديگرى خواهند آمد؛ پيامبرى منسوخ و به سلطنت تبديل خواهد گشت؛ خدا كسانى را مورد لطف قرار خواهد داد كه نبوّت را