بينديشد زيرا تاكنون در اين باره هيچ گفت‌وگويى ميان شما و او صورت نگرفته است. به خواست خدا، بامدادان با هم ديدار مى‌كنيم. آن‌گاه يا از پيشنهادتان خشنود خواهيم بود و خواسته شما را خواهيم پذيرفت، يا آن را نمى‌پسنديم و نمى‌پذيريم.» منظور حضرت از چنين پيشنهادى اين بود كه آن شب آنان را برگرداند تا دستورها و وصيّت‌هاى لازمه را به خاندانش صادر كند.
چون عبّاس بن على عليه السلام پيام را رساند، عمر سعد به شمر گفت: «نظرت چيست؟» گفت: «نظر تو چيست؟ تو اميرى و نظر، نظر توست!» گفت: «مى‌خواهم كه نباشم!» آن‌گاه رو به مردم كرد و گفت: «نظر شما چيست؟» يكى از آن ميان «١» گفت: «شگفتا! به خدا سوگند! اگر مردم ديلم چنين تقاضايى را مطرح مى‌كردند شايسته بود كه آن را برآورده سازى.» قيس بن اشعث گفت: «تقاضاشان را بپذير. زيرا به خدا سوگند! بامداد فردا با تو خواهند جنگيد.» عمر سعد گفت: «به خدا! اگر مى‌دانستم كه چنين كه تو مى‌گويى خواهند كرد كار ايشان را به فردا نمى‌انداختم.»
امام سجاد عليه السلام فرموده‌است: پيك عمر سعد نزد ما آمد و در جايى كه صدايش شنيده مى‌شد، ايستاد و گفت: «به شما تا فردا مهلت مى‌دهيم. اگر تسليم شديد شما را نزد امير، عبيداللَّه زياد مى‌بريم، ولى اگر امتناع كرديد، رهاتان نخواهيم كرد!»
امام عليه السلام پس از مشاهده عزم عمر سعد بر جنگ، خطاب به يارانش چنين فرمود:
«براى ما وضعيّتى پيش آمده است كه مى‌بينيد. چهره دنيا دگرگون و زشت گرديده است.
خوبى از آن رخت بر بسته و دوران آن سپرى شده است. از آن جز ته‌مانده‌اى همانند ته‌مانده كاسه و يك زندگى پست همانند چراگاهى نابودشده و متاعى زهرآگين و كشنده باقى نمانده است. آيا نمى‌بينيد كه به حقّ عمل نمى‌شود؟ و از باطل نهى نمى‌گردد؟ در چنين روزگارى مسلمان بايد به ديدار خدا- عزّ و جلّ- عشق بورزد و من مردن را جز خوشبختى و زندگى با