مى‌كردند كه حسين عليه السلام به عمر سعد گفت: «بيا نزد يزيد بن معاويه برويم و اين هر دو لشكر را به حال خود رها كنيم.» و عمر گفت: «در اين صورت خانه‌ام را ويران خواهند كرد!» فرمود: «من آن را برايت خواهم ساخت.» گفت: «ملك‌هايم را نيز از من خواهند گرفت!» فرمود: «از اموال خودم در حجاز بهتر از آن‌ها رابه تو خواهم داد!» ولى عمر سعد رضايت نداد. حضرمى گويد: «مردم اين سخنان را مى‌گفتند و اين حرف‌ها بر سر زبان‌هاى‌شان افتاده بود، بى آن كه خود، چيزى از آن را حقيقتاً شنيده يا دانسته باشند.
نامه دوم عمر سعد به ابن‌زياد
ابومخنف گويد: امام حسين عليه السلام و عمر سعد، سه يا چهار بار با هم ديدار كردند.
آن‌گاه عمر به عبيداللَّه چنين نوشت: «خدا آتش را خاموش كرده و با وحدت كلمه كار مردم را اصلاح گردانيده است. حسين عليه السلام به من قول داده است تا به جايى كه از آن آمده برگردد؛ يا او را به هر يك از سرحدّات اسلامى كه بخواهيم بفرستيم؛ تا مانند ديگر مسلمانان به هر سود و زيانى كه داشته باشد خرسند باشد؛ يا اين كه نزد امير مؤمنان يزيد برود و دست در دست او بگذارد و نظرش را درباره رابطه او با خود جويا شود. همه اين راه‌ها موجب خشنودى شما و صلاح مردم است.»
ابومخنف گويد: امام عليه السلام فرمود: «يكى از اين سه راه را برگزينيد: يا به همان جايى برگردم كه از آن‌جا آمده‌ام و يا اين كه دستم را در دست يزيد بن معاويه بگذارم تا هر چه ميان من و ميان خود صلاح ببيند نظر بدهد؛ و يا اين كه مرا به هر يك از سرحدّات اسلامى كه مى‌خواهيد بفرستيد تا چون ديگر مردم هر سود و زيانى كه دارند، من نيز داشته باشم.» امّا گزارش‌هاى ديگرى خلاف اين را اثبات مى‌كند. ابومخنف به نقل از عبد الرّحمان بن جندب گويد: من با امام حسين عليه السلام همراه بودم. با او از مدينه به مكّه و از مكّه به عراق آمدم و تا هنگامى كه كشته شد، لحظه‌اى از او جدا نشدم و از گفت‌وگوهاى او با مردم، در مدينه و مكّه و ميان راه و در عراق و در اردوگاه تا روز شهادتش، كلمه‌اى‌