سپاه خود كه اين خواسته را مطرح مى‌كرد، از نامه‌نويسان به امام عليه السلام بود و از رفتن خوددارى مى‌كرد و رضايت به اجراى اين فرمان نمى‌داد. آن‌گاه كثير بن عبداللَّه شعبى كه سواركارى دلير بود و هيچ چيز مانع جسارت او نمى‌شد، گفت: «من سوى او مى‌روم و به خدا سوگند! اگر بخواهى او را ناگهانى مى‌كشم!» عمر سعد گفت: «من نمى‌خواهم او را ناگهانى بكشى، فقط نزد وى برو و بپرس كه سبب آمدنش چيست.» آن مرد نزد امام حسين عليه السلام رفت. ابوثمامه صائدى كه ديد او مى‌آيد، به امام عليه السلام گفت: «خدا به سلامتتان دارد؛ اى ابوعبداللَّه! بدترين مردم، گستاخ‌ترين، خون‌خوارترين و آدمكش‌ترين فرد روى زمين، نزد تو مى‌آيد.» سپس سوى او رفت و گفت: «شمشيرت را بينداز.» گفت: «به خدا سوگند! اين كار را نمى‌كنم، خلاف حرمت من است! من فقط يك پيك هستم. اگر پيغامم را مى‌شنويد، آن را به شما مى‌رسانم و اگر نمى‌پذيريد بر مى‌گردم.» گفت: «به هر حال اگر بخواهى من قبضه شمشيرت را مى‌گيرم آن‌گاه تو حرف مورد نظرت را بزن!» گفت: «نه! به خدا كه بدان دست نخواهى زد.» گفت: «هر پيغامى دارى به من بگو، تا به حسين عليه السلام برسانم؛ زيرا فاسقى چون تو را نمى‌گذارم كه به او نزديك شود.» سپس هر دو به هم دشنام دادند و او نزد عمر سعد بازگشت و ماجرا را تعريف كرد. آن‌گاه عمر سعد، قرّة بن قيس را فرا خواند و گفت: «اى قرّة! واى بر تو! به ديدار حسين بشتاب و از او بپرس كه چرا آمده است؟ و چه مى‌خواهد؟» قرّه نزد امام عليه السلام آمد. چون كه حضرت او را ديد، به يارانش گفت: «آيا اين شخص را مى‌شناسيد؟» حبيب بن مظاهر گفت: «بلى! مردى از حنظله تميمى و خواهرزاده ماست. من او را به نيك‌رأيى مى‌شناختم و گمان نمى‌كردم وى را در چنين وضعيّتى ببينم.» قرّه جلو آمد و بر حسين عليه السلام سلام كرد و پيغام عمر سعد را به حضرت رسانيد. فرمود: «همشهريان شما به من نوشته‌اند كه سوى ما بيا! حال اگر از آمدنم ناخشنوديد باز مى‌گردم. چون قرّه خواست كه برگردد، حبيب بن مظاهر گفت: «اى قرّة بن قيس! واى بر تو! چرا سوى گروه ستمكار برمى‌گردى؟ بيا و اين مرد را يارى كن كه خدا به وسيله نياكانش من و تو را هدايت فرموده است.» قرّه گفت: «پاسخ پيغام عمر