گفتند: زيان نمى‌بينيم. آنگاه سر را دادند و پول را گرفتند. راهب سر را برد و شستشو داد و خوشبو ساخت و بر زانو نهاد و شب را تا بامداد گريست. چون سپيده سر زد گفت:
اى سر من تنها اختيار خودم را دارم و گواهى مى‌دهم كه خدايى جز خداى يكتانيست و جدّ تو محمد (ص)، رسول خداست و خدا را گواه مى‌گيرم كه من بنده و غلام توام. آنگاه دير و آنچه را كه در آن بود رها كرد به خدمت اهل بيت درآمد.
پس از آن مأموران سر را گرفتند وبه راه افتادند. نزديك دمشق با خود گفتند: بياييم دينارها را تقسيم كنيم، چون ممكن است يزيد آنها را ببيند و از ما بستاند. اما همينكه كيسه‌ها را گشودند ديدند كه دينارها تبديل به سفال شد و در يك روى آنها نوشته است: «وَ لا تَحْسَبَنَّ اللَّهَ غافِلًا عَمَّا يَعْمَلُ الظَّالِمُونَ» «١»
و در روى ديگرش نوشته است: «وَ سَيَعْلَمُ الَّذينَ ظَلَمُوا اىَّ مُنْقَلِبٍ يَنْقَلِبُونَ» «
سرشك خوبان ٢٧٥ خطبه زينب(س) در مجلس يزيد ..... ص : ٢٧٤
٢»

. سپس آنها را در نهر «بَردى» [نهر بزرگ دمشق‌] ريختند. «٣»
درروايت ديگرى آمده است كه چون سر حسين (ع) را آوردند و در جايى به نام «قنسّرين» منزل كردند، راهبى از درون ديرش متوجه سر شد و ديد كه از دهانش نورى سوى آسمان مى‌تابد. آنگاه ده هزار درهم به مأموران داد و سر را درون دير برد و صدايى را شنيد- ولى كسى را نديد- كه مى‌گفت: «خوشا به حال تو و خوشا به حال هر كس كه حرمت او را بشناسد.» راهب سرش را بلند كرد و گفت: «پروردگارا! به حق عيسى اين سر را بفرماى تا با من سخن بگويد.» ناگهان سر به صدا در آمد و گفت: اى راهب چه مى‌خواهى؟ گفت: خودتان را معرفى كنيد. گفت: من فرزند محمد مصطفايم، من فرزند على مرتضايم، من فرزند فاطمه زهرايم، منم كشته شده در كربلا، منم مظلوم، منم تشنه!
راهب صورت به صورت او گذاشت و گفت: تانگويى: «در قيامت از تو شفاعت مى‌كنم»، صورتم را از روى صورتت بر نمى‌دارم. سر به سخن آمد و گفت: به دين محمد درآى. گفت: اشْهَدُ انْ لا الهَ الَّا اللَّه وَ انَّ مُحَمَّداً رَسُولُ اللَّهِ، آنگاه شفاعت وى را