مى‌شود و مى‌پرسم كه هستيد؟ ايشان هم مانند سخن گروه نخست را مى‌گويند و چون نامم را يادآور مى‌شوم، مرا مى‌شناسند و مى‌گويند: «با ثقل اكبر مخالفت كرديم و ثقل اصغر را واگذاشتيم و حرمتش را زير پا نهاديم.» مى‌گويم: «از من دور شويد!» اينان نيز با جگرهاى تفتيده و لب‌هاى تشنه و روى سياه باز مى‌گردند! سپس پرچمى ديگر بر من وارد مى‌شود كه چهره‌هاشان از نورانيّت مى‌درخشد. مى‌گويم: «شما كه هستيد؟» مى‌گويند: «ما اهل كلمه توحيد و پرهيزگارى هستيم. امّت محمّديم. بر حقّ باقى مانديم.
كتاب پروردگار را برنامه عملمان قرار داديم. حلالش را حلال و حرامش را حرام شمرديم. نوادگان محمّد را دوست داشتيم. يارى‌شان كرديم، همان گونه كه خودمان را يارى مى‌داديم. همراه آنان به پيكار پرداختيم و دشمنانشان را كشتيم.» مى‌گويم: «شما را مژده باد كه من پيامبرتان، محمّد، هستم و شما در دنيا همان‌گونه كه گفتيد بوده‌ايد.» آن‌گاه از حوضم آنان را آب مى‌دهم و سيراب باز مى‌گردند. سپس فرمود: «آگاه باشيد كه جبرئيل به من خبر داده است كه امّتم، فرزندم حسين عليه السلام را در سرزمين كرب وبلا (اندوه و گرفتارى) خواهند كشت. كسانى كه او را بكشند و آنان كه دست از يارى او بردارند، تا قيام قيامت گرفتار لعنت خدا خواهند بود.» «١»
ابوذر غفارى گويد:
هنگامى كه آيه «يَوْمَ تَبْيَضُّ وُجُوُهٌ وَتَسْوَدُّ وُجُوُهٌ» «٢»؛ روزى كه چهره‌هايى سپيد و چهره‌هايى سياه شوند؛ نازل شد. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «در روز رستاخيز امّت من با پنج پرچم بر من وارد مى‌شوند. پرچم نخست گوساله اين امّت است كه دستش را خواهم گرفت و گام‌هايش خواهد لرزيد و چهره او و يارانش سياه خواهد شد و به آنان خواهم گفت كه پس از من با دو گرانمايه (ثقلين) چه كرديد؟ مى‌گويند: «بزرگ‌تر را تحريف و پاره‌پاره كرديم و با كوچك‌تر كينه و دشمنى ورزيديم.» مى‌گويم: «با جگرى تفتيده و لب تشنه و چهره‌اى‌