هر كس خدا را بيازارد نفرينش بر اوست.» «١»
و فرمود:
«هر كس با آزردن خاندانم مرا بيازارد خداى- عزّ و جلّ- را آزرده است و هر كس به آنان كمك نكند و به دشمنانش تمايل داشته باشد، به خدا اعلان جنگ داده است و فرداى قيامت از شفاعت پيامبر او هيچ بهره‌اى نخواهد يافت.» «٢»
عبداللَّه بن عباس نقل مى‌كند كه پيامبر صلى الله عليه و آله پيش از وفات خود به سفرى چند روزه رفت و هنگام بازگشت در حالى كه رنگش دگرگون و چهره‌اش سرخ شده بود، با چشمانى اشكبار، طى يك سخنرانى رسا و فشرده گفت:
«اى مردم! من ميان شما دو چيز را به يادگار مى‌گذارم: كتاب خدا و خاندانم كه دودمان و ثمره وجود من‌اند. اين دو هرگز از هم جدا نخواهند شد. تا در حوض بر من وارد شوند و من چشم به راه اين دو خواهم ماند. آگاه باشيد من براى خاندانم از شما چيزى نمى‌خواهم، جز آنچه پروردگارم فرموده و آن دوستى خويشاوندان من است. پس مواظب باشيد، مبادا مرا در كنار حوض در حالى ديدار كنيد كه با خاندانم دشمنى كرده بر آنان ستم روا داشته باشيد! آگاه باشيد كه امّت من در رستاخيز با سه پرچم وارد مى‌شوند: پرچمى سياه و تيره كه نزد من مى‌ايستد و من مى‌پرسم شما كه هستيد؟ ايشان نام مرا فراموش مى‌كنند و مى‌گويند: «ما يكتاپرستان عربيم.» مى‌گويم: «من احمد پيامبر عرب و عجم هستم.» مى‌گويند: «اى احمد ما از امّت توايم.»
مى‌گويم: «پس از من با خانواده و خاندانم و كتاب پروردگار چگونه رفتار كرديد؟» مى‌گويند: «كتاب را تباه و پاره‌پاره كرديم، با تمام وجود كوشيديم تا خاندانت را از روى زمين پاك كنيم!» آن‌گاه من روى از ايشان برمى‌تابم و آنان با جگر تفتيده و لب تشنه و چهره سياه باز مى‌گردند. سپس پرچمى ديگر، سياه‌تر از پرچم نخست، بر من وارد