سرشك خوبان - محمودی، محمد باقر - الصفحة ٢٠٣

تَفْديهِ نَفْسى مِنْ اخٍ مُبَجَّلِ يا رَبِّ فَامْنَحْنى ثَوابَ الِمجْزَلِ «١»
در اين هنگام زحر بن قيس نخعى حمله كرد و او را به قتل رساند؛ و گفته شده است كه او بر اثر اصابت تير عبدالله بن عقبه غنوى به شهادت رسيد. «٢»
شهادت برادران ابوالفضل‌
عباس بن على عليه السلام كه اوضاع را چنين ديد به برادران (پدرى و مادرى‌اش) يعنى عبدالله، جعفر و عثمان بن على عليه السلام، كه مادر همه آنها ام‌البنين است، رو كرد و گفت: جانم فداى شما، پيش برويد و از آقايتان حمايت كنيد تا در راه او كشته شويد؛ و آنان چنين‌كردند.
نخست عبدالله بن على به ميدان رفت و اين رجز را مى‌خواند:
أنَا بنُ ذِى النَّجدَةِ وَالافضالِ ذاكَ علىُّ الخَيْرِ ذُوالفِعالِ‌
سيفُ رسُولِ اللَّهِ ذُوالنَّكالِ فى‌ كُلِّ يَوْمٍ ظاهِرُ الاهْوالِ «٣»
عبدالله، به دست هانى بن ثبيت حضرمى به شهادت رسيد. «٤»
پس از وى، جعفر بن على به جنگ دشمن رفت و اين رجز را مى‌خواند:
انّى‌ أَنَا جَعْفَرُ ذُوالْمَعالى‌ نَجلُ علىِّ الخير ذُوالنَّوالِ‌
احمى‌ حُسَيْنا بِالْقَنَاالْعَسَّالِ وَ بِالْحِسامِ الْواضِحِ الصَّقالِ «٥»