فرمود: «به خدا سوگند! من اميدوارم كه خدا براى ما خير بخواهد! چه كشته شويم و چه پيروز گرديم.»
در اين هنگام حرّ بن يزيد پيش آمد و گفت: «اين چند نفر كوفى از همراهان تو نيستند.
از اين رو آنان را يا زندانى مى‌كنم و يا برمى‌گردانم!» امام فرمود: «من همان طور كه از خود دفاع مى‌كنم، از ايشان هم دفاع مى‌كنم. اينان نيز يار و كمك‌كار من‌اند و تو به من قول داده بودى كه تا آمدن نامه ابن‌زياد در هيچ موردى متعرّض من نشوى.» حرّ گفت: «بلى! ولى آنان همراه تو نيامده‌اند.» فرمود: «آنان از ياران من‌اند و به منزله همان كسانى هستند كه با من آمده‌اند و اگر به قولى كه داده‌اى وفادار نباشى، با تو مى‌جنگم.» پس حرّ آنان را به حال خود واگذارد.
آن‌گاه حسين عليه السلام به آنان فرمود: «اخبار مردمى را كه پشت سر نهاده‌ايد، به من گزارش دهيد.» از ميان آن چهار تن مجمع بن عبداللَّه عائذ گفت: «به اشراف مردم رشوه‌هاى سنگين داده‌اند و براى جلب دوستى و ارادت‌شان كيسه‌هايشان را پر كرده‌اند. آنان نيز به زيان تو و براى جنگ با تو متّحد شده‌اند. امّا بقيّه مردم هنوز دل‌هايشان به شما مايل است، امّا فردا شمشيرهاى خود را بر روى تو خواهند كشيد.» امام عليه السلام فرمود: «اگر از فرستاده‌ام، نزد خود خبر داريد، باز گوييد.» گفتند: «او كه بود؟» فرمود: «قيس بن مسهر صيداوى.» گفتند: «بلى! او را حصين بن نمير گرفت و نزد ابن‌زياد برد و او دستور داد كه تو و پدرت را نفرين كند؛ امّا او بر شما درود فرستاد و ابن‌زياد و پدرش را لعنت كرد و مردم را به يارى تو فرا خواند، و آنان را از آمدنت آگاه ساخت. ابن‌زياد هم فرمان داد تا او را از فراز كاخ به پايين افكندند.» چشمان حضرت اشك‌آلود شد و نتوانست از گريه خوددارى كند. سپس فرمود:
«فَمِنْهُمْ مَنْ قَضى‌ نَحْبَهُ وَ مِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ وَ ما بَدَّلُوا تَبْديلًا» «١»
برخى از آنان به شهادت رسيدند و برخى از آن‌ها در (همين) انتظارند و (هرگز عقيده خود را)