درون زندان افتاد و در آن چنين نوشته بود: قضيه شما را در روز فلان و فلان به يزيد بن معاويه گزارش دادند و قاصد روزهاى فلان و فلان در راه است و در فلان روز باز مى‌گردد. اگر صداى تكبير شنيديد بدانيد كه كشته مى‌شويد و اگر نشنيديد، اميد رهايى هست، ان شاء الله.
دو روز پيش از آمدن «بريد» «١» از نزد يزيد، باز سنگى كه نامه‌اى به آن بسته بود به درون زندان افكنده شد و در نامه چنين آمده بود: وصيت‌هاى‌تان را بكنيد كه فلان روز بريد مى‌رسد. اما پس از آمدن بريد صداى تكبيرى شنيده نشد؛ و نامه‌اى از يزيد رسيد كه اسيران را نزد او بفرستند. ابوخالد ذكران مبلغ ده هزار درهم به اهل بيت قرض داد تا خود را آماده ساختند.
بلاذرى گويد: ابن زياد دستور داد تا زنجير به گردن على بن الحسين بستند و زنان و كودكان سيدالشهدا را آماده كرد و همراه مخفر بن ثعلبه «٢»- از عائذه قريش- و شمر بن ذى الجوشن حركت داد. «٣»
تجمع در راه اسيران‌
امام سجاد (ع) مى‌فرمايد: پس از آن كه براى بردن نزد يزيد، ما را از كوفه بيرون آوردند، راه‌هاى كوفه پر از جمعيتى شد كه همه مى‌گريستند. پاسى از شب گذشت و بر اثر ازدحام جمعيت نمى‌توانستند كه ما را حركت دهند. گفتم: اينان ما را كشته‌اند و حالا هم بر ما مى‌گريند!
حذيم بن شريك اسدى گويد: امام زين العابدين ميان مردم آمد و از آنها خواست كه ساكت شوند. پس از سكوت مردم، آن حضرت خداى را سپاس گفت و بر پيامبرش درود فرستاد و سپس فرمود: اى مردم هر كس مرا مى‌شناسد مى‌شناسد و هر كس نمى‌شناسد، من على، فرزند حسين، هستم كه او را بر ساحل فرات ظالمانه و بدون هيچ‌