بود. در اين هنگام عمرو بن سعد بن نفيل أَزدى رو به من كرد و گفت: به خدا سوگند كه بايد به او حمله كنم. گفتم: سبحان‌الله! چرا اين كار را مى‌كنى؟ همان‌هايى كه او را به محاصره درآورده‌اند، براى او بس است. گفت: به خدا كه بايد به او حمله كنم. آنگاه حمله كرد و تا شمشيرش را به فرق او نزد باز نگشت. جوان با صورت بر زمين افتاد و فرياد برآورد: عمو جانم!
حسين چونان باز شكارى سر رسيد و مانند شير ژيان حمله برد و شمشيرى به عمرو نواخت و دست او را از آرنج قطع كرد. عمرو فريادى برآورد و از قاسم كناره گرفت.
سواران كوفه براى نجات وى هجوم بردند، اما او بر زمين افتاد و زير سم اسب‌ها كشته شد. گرد و غبار به آسمان بلند شد و حسين عليه السلام بر سر جوان ايستاده بود؛ و او پاهايش را بر زمين مى‌كشيد. امام عليه السلام مى‌گفت: نفرين بر مردمى كه تو را كشتند. سر و كارشان در قيامت با جد و پدر تو خواهد بود. بر عمويت گران است كه او را بخوانى و تو را اجابت نكند و چون اجابتت كند به حال تو سودمند نباشد. به خدا سوگند! اين ندايى است كه دشمنان بسيار و ياورانى اندك دارد.
سپس درحالى‌كه پاهاى جوان بر زمين كشيده مى‌شد، حسين سينه‌اش را به سينه او چسباند و او را به خيمه‌گاه برد. با خود گفتم: با وى چه مى‌كند؟ ديدم كه او را آورد و در كنار على‌اكبر و ديگر كشتگان خاندانش نهاد. پرسيدم كه اين جوان كه بود؟ گفتند: قاسم بن حسن بن على بن ابى‌طالب.
شهادت ابى‌بكر بن على‌
خوارزمى مى‌گويد: سپس برادران حسين آهنگ ميدان كردند تا در برابرش با دشمن بجنگند و نخستين آنها ابوبكر بن على بود. او به ميدان رفت و اين رجز را خواند:
شَيْخى عَلىٌ ذُوالفَخارِ الأَطْوَل مِنْ هاشِمِ الِّصدْقِ الْكَريمِ المُفَضلِ‌
هذا الْحُسَينُ بنُ النَبِىِّ الْمُرْسَلِ نَزْوَدُ عَنْهُ بِالحِسامِ الفَيْصلِ‌