خالى شود.»
همان شب يا فرداى آن باز عبداللَّه بن عبّاس آمد و گفت: «اى پسر عمو! من خيلى مى‌كوشم كه شكيبا باشم ولى نمى‌توانم، چون سخت بيمناكم كه نابود و ريشه‌كن گردى.
زيرا عراقيان گروهى فريبكارند. به ايشان نزديك مشو. در همين شهر بمان، چون تو سرور اهل حجازى و اگر اهل عراق، به گمان خود، خواهان شما هستند، به ايشان بنويس كه دشمن‌شان را برانند، آن‌گاه تو نيز نزد آن‌ها برو. اگر ناگزير نمى‌خواهى در اين‌جا بمانى به يمن برو، زيرا آن سرزمين برج و بارو و درّه‌هاى فراوان دارد و سرزمينى پهناور و گسترده است. شيعيان پدرت نيز در آن‌جا هستند. در عين حال از مردم دورى و از همان جا به آنان نامه مى‌نويسى و پيك مى‌فرستى و مبلّغانت را پخش مى‌كنى. اميدوارم كه در آن صورت، به سلامتى براى شما همان وضعيّتى پيش آيد كه دوست مى‌دارى.»
فرمود: «اى پسر عمو! به خدا سوگند! البتّه مى‌دانم كه تو خيرخواه و دلسوز منى ولى من تصميم خود را گرفته‌ام و عزم حركت دارم.» گفت: «اگر ناگزير بايد بروى، زنان و كودكان را مبر، زيرا به خدا سوگند! مى‌ترسم كه همانند عثمان، پيش چشمان زن و فرزندانت كشته شوى. با خالى‌كردن حجاز براى ابن زبير و بيرون‌رفتن از آن چشم او را روشن مى‌كنى، زيرا اكنون با وجود تو كسى به او نمى‌نگرد. به خدا سوگند! اگر مى‌دانستم كه اگر مو و پيشانى‌ات را چنان بگيرم كه مردم گرد من و تو را بگيرند و تو حرفم را گوش خواهى داد، البتّه چنين مى‌كردم.» «١»
ابومخنف گويد: حسين بن على و عبداللَّه بن زبير در مكّه (مسجد الحرام) ايستاده بودند. در اين هنگام، ابن زبير به حسين عليه السلام گفت: «اى پسر فاطمه! نزديك بيا» و سر در گوش آن حضرت كرد و چيزى گفت. آن‌گاه امام عليه السلام رو به ما كرد و فرمود: «آيا مى‌دانيد پسر زبير چه مى‌گويد؟» گفتيم: «خدا ما را فدايت سازد، نمى‌دانيم.» فرمود: «مى‌گويد، در همين مسجد بمان تا مردم را برايت گرد آورم. به خدا سوگند! اگر در يك وجبى بيرون‌