سرشك خوبان - محمودی، محمد باقر - الصفحة ٥٠

حضرت امام حسين عليه السلام مى‌شنوند و آنان نيز مثل ما و بلكه بيش‌تر از ما گريستند. اى جعفر هم اينك خدا بهشت را بر تو واجب ساخت و تو را آمرزيد.» سپس فرمود: «آيا باز هم بگويم؟» گفت: «آرى سرورم!» فرمود: «هيچ كس در مورد حسين عليه السلام شعرى نمى‌گويد و نمى‌گريد و نمى‌گرياند، مگر اين كه خداوند بهشت را بر او واجب مى‌سازد و او را مى‌آمرزد.»
جعفر بن عفّان هنگام عبور از كربلا و مشاهده قتلگاه حضرت امام حسين عليه السلام و ياران باوفايش، مرثيه‌اى بر وزن و قافيه مرثيه سليمان بن قَتّه عَدْوى، سروده است كه با اين بيت آغاز مى‌شود:
مَرَرْتُ عَلى‌ أبْياتِ آلِ مُحَمَّدٍ فَلَمْ أَرَها أمْثالَها حينَ حَلَّت‌
از خانه‌هاى خاندان محمّد صلى الله عليه و آله گذر كردم، ولى آن‌ها را چنان كه هنگام فرو آمدن بودند، نديدم.
حسين بن ضحّاك نيز بر همين وزن و قافيه مرثيه‌اى سروده كه مطلع آن چنين است:
وَ مِمَّا شَجى‌ قَلْبى‌ وَ أَسْبَلَ عَبْرَتى‌ مَحارِمُ مِنْ آلِ النَّبى‌ صلى الله عليه و آله اسْتَحَلَّتِ ... «١»
و از چيزهايى كه دلم را شكست و اشكم را روان ساخت، محارم خاندان پيامبر صلى الله عليه و آله است كه مورد بى‌حرمتى قرارگرفتند.
محمّد بن ادريس شافعى نيز در سوگ حضرت امام حسين عليه السلام اشعارى سروده است كه از جمله آن‌ها شعر زير است:
تَزَلْزَلَتِ الدُّنْيا لِألِ مُحَمَّدٍ وَكادَتْ لَهُمْ صُمُّ الجِبالِ تَذُوبُ‌
فَمَنْ مُبْلِغٍ عَنّى‌ الحُسَيْنَ رِسالَةً وَإِنْ كَرِهَتْها أنْفُسٌ وَ قُلُوبٌ‌
قَتيلٌ بِلا جُرْمٍ كَأَنَّ قَميصَهُ صَبيغٌ بِماءِ الأَرْجُوانِ خَضيبٌ‌
جهان به خاطر خاندان محمّد صلى الله عليه و آله به لرزه در آمد و نزديك بود كه كوه‌هاى استوار نيز بر آنان آب شود.
پس چه كسى پيام مرا به امام حسين عليه السلام مى‌رساند؟ هر چند جان‌ها و دل‌هايى آن را نمى‌پسندد.