خفتن پيرامون وى بنشينند. سپس به عمرو بن نافع دستور داد تا جار بزند: «هر كس از نگهبانان و مهتران و بزرگان و يا رزمندگان كه نماز خفتن را در جايى جز مسجد بخواند، از پناه حكومت بيرون است.» ساعتى نگذشت كه مسجد از مردم پر شد. آن‌گاه به مؤذّن دستور داد كه صف‌هاى نماز را مرتّب كند. حصين بن تميم، رئيس شرطه، به ابن‌زياد گفت: «اگر دوست دارى با مردم نماز بگزارى، بگزار وگرنه ديگرى را بر اين كار بگمار و خود درون كاخ نماز بگزار، چون بيم دارم، دشمنان، تو را ناگهانى بكشند. گفت: «به محافظانم دستور ده تا پشت سرم بايستند و تو نيز ميان آن‌ها گشت بزن كه در اين صورت، نيازى به رفتن به كاخ نيست.» در پايان نماز عبيداللَّه ايستاد و پس از ستايش و سپاس خداوند گفت: «امّا بعد، ابن‌عقيل نادان و نابخرد، ميان شما اختلافى افكند كه ديديد. حال در خانه هر كسى او را پيدا كنيم، از پناه خدا خارج است. ولى هر كس وى را بياورد، خون‌بهايش مال او است. تقوا پيشه كنيد و فرمانبردارى و بيعت خود را حفظ كنيد و راه زيان خويش را ببنديد. سپس گفت: اى حصين بن تميم! اگر از دروازه راه‌هاى كوفه صدايى درآيد، يا اين مرد بيرون رود و او را نزد من نياورى، مادرت به عزايت خواهد نشست. اختيار خانه‌هاى كوفيان را به تو دادم. بر دروازه‌ها مراقب بگمار و از فردا صبح شهر را خانه به خانه جست‌وجو كن و مسلم را دستگير كرده نزد من بياور. سپس از منبر پايين آمد. وارد كاخ شد و براى عمرو بن حريث (دمساز مجرمان) پرچمى بست و او را فرمانده مردم كرد. «١»
بامدادان، بار عام داد و مردم نزد وى آمد
سرشك خوبان ١٠٨ نامه امام به محمد حنفيه ..... ص : ١٠٨
ند. چون محمّد بن اشعث آمد، عبيداللَّه گفت: مرحبا به كسى كه نه فريب مى‌خورد و نه اتّهامى بر او وارد است. سپس او را در كنار خود نشاند. امّا پسر آن پيرزن يعنى بلال روز بعد نزد عبد الرّحمان پسر محمّد بن اشعث رفت و اطّلاع داد كه ابن عقيل نزد مادرش پناه گرفته است. عبد الرّحمان شتابان نزد پدرش كه پيش ابن‌زياد بود رفت و با او در گوشى حرف زد. ابن‌زياد پرسيد: «چه‌