فلافس نهشلى و شمشير ديگر را جميع بن خلف اودى برداشت. شلوارهايش را بحر بن كعب تميمى برداشت و آن حضرت را برهنه كرد. قطيفه‌اش را قيس بن اشعث بن قيس كندى برداشت كه از آن پس به او قيس قطيفه مى‌گفتند. كفش‌هايش را اسود بن خالد اودى برداشت و عمامه‌اش را جابر بن يزيد بُرد. شب‌كلاه خزش را مالك بن نسير كندى برداشت. «١» پيراهنش را اسحاق بن حيوه حضرمى برداشت كه پس از آن به مرض پيسى دچار گشت. «٢»
كسانى كه در قتل حسين عليه السلام دست داشتند
مسعودى گويد: روزى كه حسين كشته شد، ٣٣ زخم نيزه و ٣٤ ضربت شمشير بر بدن داشت. «٣» زرعة بن شريك تميمى ضربتى به شانه چپ وى زد و سنان بن انس نخعى با يك ضربت نيزه او را از اسب به زير افكند، آنگاه پايين آمد و سرش را بريد؛ و شاعر در اين باره گويد: كدام مصيبت با مصيبت حسين برابرى مى‌كند، بامدادانى كه دستان سنان بر وى آشكار شد! «٤»
طبرى به نقل از حميد بن مسلم گويد: پس از كشته شدن حسين عليه السلام مردم به سنان بن انس گفتند: تو حسين فرزند على و فاطمه دختر رسول را كشته‌اى كه عظيم‌ترين عرب بود و آمده بود كه بنى‌اميه را از حكومت بركنار كند. بيا و نزد اميرانت برو و پاداش خود را طلب كن چرا كه اگر همه بيت‌المال‌شان را هم براى قتل حسين به تو بدهند كم است! سنان كه مردى شجاع و شاعر ولى نابخرد بود، بر اسب سوار شد و رفت تا بر در خيمه ابن سعد ايستاد و با صداى بلند فرياد زد:
«اسبم را از طلا و نقره بار كن، كه من پادشاه محجوب را كشته‌ام!
كسى را كشتم كه پدر و مادرش از همه بهتر بودند و اگر نسب او را بجويند از همه‌