امام عليه السلام فرمود: اى عمر بن حجاج! آيا مردم را به جنگ من تشويق مى‌كنى؟ آيا ما از دين بيرون رفتيم و شما ثابت قدم مانديد؟ به خدا سوگند، آنگاه كه جان شما گرفته شود و با چنين رفتارى بميريد، معلوم مى‌شود كه چه كسى از دين بيرون رفته و سزاوار جاودانه سوختن در آتش است.
عمرو و يارانش كه در جناح چپ سپاه عمر سعد بودند، از سوى فرات به امام عليه السلام حمله كردند. سپاه امام ساعتى سرآسيمه شد؛ و نخستين كسى كه به شهادت رسيد، مسلم بن عوسجة اسدى بود. «١» عمرو بن حجاج و يارانش پس از فرونشستن گرد و غبار دريافتند كه مسلم بر زمين افتاده است، و بازگشتند. مسلم هنوز اندك رمقى در بدن داشت كه امام عليه السلام نزد او رفت و فرمود: «خدا تو را رحمت كند، اى مسلم بن عوسجه»؛ و اين آيه شريفه را تلاوت فرمود:
«فَمِنْهُمْ مَنْ قَضى‌ نَحْبَهُ وَ مِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ وَ ما بَدَّلُوا تَبْديلًا» «٢»
حبيب بن مظاهر نيز نزد مسلم رفت و گفت: به خاك افتادن تو بر من گران است، اى مسلم مژده باد تو را بهشت. مسلم با صدايى ضعيف گفت: خداوند به تو بشارت خير دهد. حبيب گفت: اگر نمى‌دانستم كه من نيز ساعتى ديگر به تو خواهم پيوست، دوست داشتم همه امورت را وصيت كنى تا آن‌چنان كه شايسته پيوند خويشاوندى و دينى من و توست، آنها را به كار بندم. مسلم در حالى كه با دست به امام عليه السلام اشاره مى‌كرد گفت: خدا تو را بيامرزد، من تو را به وى سفارش مى‌كنم. گفت: به خداى كعبه سوگند كه وصيت تو را به كار مى‌بندم.
اندكى بعد بدن مسلم روى دستان يارانش سرد شد و كنيزكش فرياد واويلا سر داد.
ياران عمر بن حجاج فرياد برآوردند: مسلم بن عوسجه اسدى را كشتيم. شبث بن ربعى با شنيدن اين سخن به يكى از يارانش گفت: مادر به عزايتان بنشيند. آيا خود را به‌